بر اساس قوانین ایران، وجه التزام به عنوان شرط جزایی و جریمه در قراردادها، برای تأخیر در پرداخت بدهی تعیین میشود و معتبر است. طبق ماده 230 قانون مدنی ایران، طرفین میتوانند وجه التزامی را برای عدم انجام تعهد تعیین کنند و دادگاه نمیتواند آن را تعدیل کند مگر در مواردی که غیر متعارف باشد. در مورد شما، اگر در قرارداد تصریح شده که برای هر روز تأخیر، مبلغ مشخصی باید پرداخت شود، این وجه التزام تا زمانی که بدهی به صورت کامل پرداخت نشود، به قوت خود باقی است. اما در صورتی که توافق دیگری صورت نگرفته باشد، این وجه التزام فقط برای میزان باقیمانده از بدهی محاسبه میشود نه کل مبلغ اولیه. در صورت اختلاف نظر، دادگاه ممکن است با توجه به شرایط طرفین و مورد خاص، تصمیم نهایی را اتخاذ کند.