بر اساس موازین فقهی و حقوقی، تصدی منصب قضاوت نیازمند برخورداری از شرایط خاصی است که از جمله آنها میتوان به عدالت، تقوا، علم و آگاهی به قوانین و مقررات اشاره نمود. عدالت در اینجا به معنای دوری از گناهان کبیره و انجام واجبات دینی است.
اگر قاضی به طور علنی و آشکارا مرتکب اعمالی شود که نشاندهنده فقدان عدالت و تقوای او باشد، مثل تظاهر به عدم التزام به واجبات دینی یا ارتکاب محرمات، این موضوع میتواند بر صلاحیت او برای قضاوت اثر بگذارد. در چنین شرایطی، اگر فرد یا افرادی بتوانند با ارائه مستندات و ادله کافی، عدم صلاحیت قاضی را به مراجع ذیصلاح اثبات کنند، ممکن است منجر به عزل یا تعلیق او از منصب قضاوت شود.
با این حال، صرف انتساب صفاتی نظیر "اهل امر به معروف و نهی از منکر نبودن" یا "مخالف بودن" بدون ارائه شواهد و دلایل محکم نمیتواند مبنایی برای سلب صلاحیت قاضی باشد. بلکه باید اثبات شود که قاضی به طور عملی و در رفتارهای قضایی خود، از عدالت و انصاف عدول کرده و حقوق مردم را تضییع میکند.
شایان ذکر است که قضاوت یک منصب بسیار حساس و مهم است و افرادی که در این مقام قرار میگیرند، باید از صلاحیتهای لازم برخوردار باشند تا بتوانند به درستی به اجرای عدالت بپردازند.