مستفاد از ماده 268 قانون مجازات اسلامی، شرایط سرقت حدی، موارد 14 گانه ای که در ادامه می آیند، هستند و تنها در صورت وجود جمیع این موارد، سرقت حدی، محقق خواهد شد.
شی ء مورد سرقت، شرعا و قانونا، مالیت داشته باشد، وگرنه سرقت حدی، محسوب نمی شود.
مال مورد سرقت، در حرز (مکانی بسته و محفوظ) باشد. حرز یعنی، مکان مناسبی که عرفا، مال در آن، از دستبرد محفوظ می ماند؛ مانند گاو صندوق.
سارق، اقدام به هتک حرز، یعنی از بین بردن محل نگهداری مال کند که از مصادیق هتک حرز، می توان به باز کردن یا شکستن قفل گاو صندوق اشاره کرد.
سارق، مال مورد سرقت را از حرز، خارج کند. یعنی، صرف هتک حرز، کافی نبوده و بعد از هتک حرز، خود سارق باید، مال را از آن خارج کند تا سرقت حدی محسوب شود. برای مثال، در صورتی که الف قفل گاو صندوقی را باز کند و ب مال را از گاو صندوق بردارد، سرقت، حدی محسوب نمی شود و از مصادیق سرقت تعزیری، لحاظ خواهد شد.
هتک حرز و سرقت، باید مخفیانه باشد نه به صورت علنی.
مرتکب جرم سرقت حدی، پدر یا جد پدری صاحب مال نباشد.
ارزش مال مورد سرقت، در زمان خارج کردن از حرز، برابر با چهار و نیم نخود، طلای مسکوک باشد.
مال مورد سرقت، از اموال دولتی یا عمومی و یا اموالی که وقف عام و یا وقف بر جهات عامه هستند، نباشد. به عبارتی، سرقت حدی، فقط در خصوص اموال خصوصی، مصداق دارد و سرقت اموال عمومی، مشمول عنوان مجرمانه دیگری می گردد.
سرقت حدی، در زمانی که قحطی بر جامعه حاکم است، صورت نگرفته باشد.
صاحب مال، با ثبت شکواییه، اقدام به شکایت از سارق، نزد مراجع قضایی نماید.
صاحب مال، قبل از اثبات جرم سرقت حدی، سارق را عفو نکند.
مال مورد سرقت، قبل از اثبات جرم سرقت، تحت اختیار مالک آن، قرار نگیرد.
مال مورد سرقت، قبل از اثبات سرقت، به مالکیت سارق، در نیاید.
مال مورد سرقت، از اموال سرقتی یا غصب شده نباشد. در صورتی که مال مورد سرقت، غصبی باشد یا پیش از این، توسط سارق دیگری، ربوده شده باشد، سرقت، حدی نخواهد بود و مشمول مصادیق سرقت تعزیری می شود.