مثل اینکه خانم ها یاد گرفتن، بعد مثلا 3، 4 و یا 5 سال زندگی و بچه دار شدن، وجود سختی های معمول زندگی و تکراری شدن زندگی و مخصوصا در صورت داشتن درآمد مناسب و ارتباطات کاذب اجتماعی و مخصوصا شبکه های مجازی مثل اینستاگرام آنها را به طرف جدایی سوق میده با این قانون کراهت و مفارقت جسمانی که اخیرا به ناحق روال شده، زندگی خانواده ها، یک مرد و بچه ها رو به نابودی و خا‌ک سیاه بکشند و موجب اشاعه فساد و از بین رفتن حیا و حرمت ها در جامعه بشوند. متاسفانه برخی وکلا هم به خاطر مسائل مالی و ... به این موضوع دامن می زنند ولی متوجه نیستند که دیر یا زود این جامعه ای که خودشان با عزیزانشان زندگی می‌کنند رو دارند به ویرانه آباد تبدیل می کنند ... سوال من این است که: آیا یک خانم میتونه بدون دلیل خاصی صرفا با ابراز کراهت و مدتی مفارقت جسمانی و جدا زندگی کردن که خودش باعثش هست طلاق بگیره؟ (اگر اینطور باشه که فاجعه است). یک سند ازدواجی امضا شده، وقتی هیچ یک از بندها شامل حال خانم نمیشه صرفا ادعا کردن مسائلی مثل، کراهت، مفارقت جسمانی که استدلال میکنن باعث عسر و حرج خانم شده در حالیکه خودشون با عدم تمکین باعث ایجاد این مفارقت شدند!!! چطور اصلا دادگاه و قضات اجازه می‌دهند این پرونده ها جریان داشته باشند. کم نیستند کسانی که میگن خانم می تواند به این شکل بعد مثلا سه چهار سال طلاق بگیره. اگر به این شکل باشه که هر کسی به راحتی میتونه این کارو بکنه از آنجایی که حکم الزام تمکین ضمانت اجرایی نداره و خانمی که درآمد داره میتونه به زندگیش برسه، کار کنه و حتی خیانت بکنه و مرد کاری نمیتونه بکنه ...و از طرفی مهریه الزام اجراییش سخت‌ترین و محکم‌ترین قانون اجرایی رو در این کشور داره و یک مرد در هر حال ملزم به پرداختش هست، مردان متعهد به خانواده رو تو این مدت به خاک سیاه مینشونه. یا باید الزام تمکین ضمانت اجرایی محکمی مثل مهریه داشته باشد یا در صورت عدم تمکین مهریه قطع شود. در واقع ابزار زن و مرد اصلا متعادل نیست. سوال دوم: میگن که خانم نیازی نیست همه مهریه شو ببخشه مخصوصا در مهریه هایی که بالا (مثلا بیشتر از 400 سکه) هستند. مثلا اگر 50 سکه رو نگه داره و بقیه رو ببخشه دادگاه پس از مثلا 4 سال مفارقت جسمانی کراهت رو احراز میکنه!!! آیا بخشش مالی که مرد تنها با یک امضا به خاطر عرف جامعه به زن تقدیم کرده دلیل موجهی برای کراهت هست؟ زمانی کراهت از این طریق میتواند واقعا حقیقی باشد که خانم مالی غیر از مهریه رو به مرد بده!!! آن وقت هست که معلوم خواهد شد که واقعا آن کراهت که ابراز می‌کنند واقعی است یا خیر. به عبارت دیگر اگر واقعا خانمی بدون دلیل علاقمند به زندگی نیست، زمانی منطقی هست که بخواد جدا شه که قبول کنه هزینه های این خواسته هم بر عهده خانم باشه نه مرد. یک مرد و زن در طول سالهای زندگی مشترک عمرشان را گذاشته اند و این برای هر دو سهم مساوی دارد ولی متاسفانه خانم ها ادعا می‌کنند جوانی شان را گذاشته اند!!! مگر مرد نگذاشته است؟ مگر ارزش عمر و وقت و احساسات این دو با هم فرقی دارد؟ نتیجه اینکه هر کس می تونه زندگی ای رو نخواست ادامه نده ولی هزینه های نابود کردن زندگی را باید قبول کنه ... سوال سوم: یک کاری که این خانم ها میکنند متاسفانه با راهنمایی برخی از وکیلان غیرمتعهد به سوگندشان و ارزشها، اینه که با نقشه قبلی عمدا مرد رو عصبی میکنند و با ضبط صدای دعوا و فحاشی و شهادت دروغ پدر و مادر و اعضای خانواده برای خودشان مدارک جمع می‌کنند. سوال اینه که آیا این دو مورد میتونه مدرک باشه؟ گویا میگن باعث علم قاضی می‌شود در حالیکه برعکس باید علم قاضی رو به نقشه کشیدن خانم بیشتر کند.