در چنین پروندهای که دو طرف ادعاهای متضاد دارند و هر کدام دو شاهد ارائه میدهند، تصمیم نهایی قاضی به عوامل متعددی بستگی دارد. در نظام حقوقی ایران، قاضی با بررسی ادله و قرائن موجود حکم صادر میکند. در اینجا چند احتمال مطرح میشود:
1. تجزیه و تحلیل ادله و شهادتها
قاضی ابتدا شهادتهای شهود را از نظر تعداد، کیفیت، انسجام و اعتبار بررسی میکند.
اگر شهود یک طرف معتبرتر باشند (مثلاً بیطرف باشند یا شهادتشان دقیقتر باشد)، قاضی ممکن است به نفع آن طرف رأی دهد.
اگر شهادتها متعادل باشد و نتوان ترجیح داد، قاضی ممکن است به سایر قرائن (مانند سوابق طرفین، نوع آسیبها، گزارش پزشکی و...) توجه کند.
2. احتمال صدور حکم مجازات
اگر قاضی به این نتیجه برسد که متهم واقعاً مرتکب ضرب و جرح شده، ممکن است مجازاتهایی مانند حبس تعزیری (مثلاً چند ماه تا دو سال بسته به شدت جراحت)، دیه (در صورت اثبات آسیب جسمی) یا جزای نقدی را در نظر بگیرد.
اگر آسیب شدید نباشد و طرفین سابقهای نداشته باشند، ممکن است قاضی مجازات را تخفیف دهد یا به تعلیق مجازات حکم دهد.
3. صلح و سازش
در بسیاری از موارد، قاضی طرفین را به صلح و رضایت متقابل تشویق میکند، به ویژه اگر شواهد قطعی نباشند.
اگر شاکی رضایت دهد، پرونده ممکن است با پرداخت خسارت یا عذرخواهی مختومه شود.
4. برائت به دلیل عدم اثبات جرم
اگر ادله کافی نباشد و شهادتها متعارض باشند، قاضی ممکن است حکم برائت صادر کند (یعنی متهم تبرئه شود).
5. احتمال مجازات هر دو طرف
اگر قاضی تشخیص دهد که هر دو طرف در درگیری مقصر بودهاند، ممکن است برای هر دو مجازات (مثلاً حبس یا جریمه) در نظر بگیرد.
نتیجهگیری:
اگر مدارک دیگری (مثل گزارش پزشکی، فیلم دوربینها، اقرار و...) نباشد، قاضی بیشتر به شهادت شهود و قرائن موجود تکیه میکند.
احتمال صلح و سازش زیاد است، مخصوصاً اگر آسیب جدی نباشد.
اگر هیچکدام از ادله قوی نباشند، ممکن است پرونده به نفع متهم بسته شود.
زندان معمولاً در مواردی است که جرم محرز باشد یا آسیب شدید باشد.