سلام و عرض ادب
دختر خوبم پدر و مادر در هر شرایطی که باشند؛ دوست ترین دوست و دلسوزترین افراد برای فرزند خود هستند و اینکه گاهی تنش و دعوا یا حتی درگیری لفظی یا جسمی بین والدین و فرزندان بالاخص در دوران نوجوانی پیشآمد کند؛ مطلبی است که کم و بیش در تمام خانواده ها ممکن است وجود داشته باشد و گرچه درک و تحمل این مطلب ممکن است از توان شما دختر خوبم خارج باشد و در این مورد حق هم قطعاً با شماست اما مطمئن باش که بعد از گذشت از دوران نوجوانی درخواهی یافت که همه همسن و سالان شما در نوجوانی خود فکر میکرده اند که از طرف خانواده درک نمیشوند و یا بدترین یا ببدرک ترین یا عصبی ترین پدر یا مادر داشته اند و همه حس عدم رضایت و اختلاف سلیقه و فکر و عقیده با والدین را تجربه کرده اند و این خصلت طبیعی دوران نوجوانی آدمهاست اما بعدها درک میکنی که بی شک، با تمام مشکلاتی که وجود داشته و دارد و با تمام تقصیرات و ناشایستگی های رفتاری که در وجود پدر و مادرت وجود دارد؛ هیچکس در عمق وجود، دلسوزتر از والدین نیست و هیچکس بهتر از ایشان نمیتوانسته ملجاء امنیت و پشتوانه محکم حمایتی ات باشد ...
توصیه میکنم تا جایی که بالواقع امنیت جانی خودت درخطر نیوفتاده یا موضوع در حد ناسازگاری سلیقه ای و تنش های لفظی معمول است؛ از راهکارهای قانونی اجتناب کرده و با مشاور مدرسه یا بزرگترانی در فامیل که به ایشان اعتماد و علاقه داری موضوع را مطرح کنی تا مطلب بطور دوستانه و با میانجیگری بزرگترها حل شده و خانواده ات متوجه اشتباهات رفتاری خود بشوند.