در این مورد، مسئله اثبات وقوع عقد و محتوای آن از اهمیت بالایی برخوردار است. مطابق با ماده 1257 قانون مدنی ایران، "هر کس مدعی حقی باشد باید آن را اثبات کند." در این وضعیت، خانم باید وقوع عقد و میزان مهریه را اثبات کند. شهادت عاقد و فرزند خانم به‌عنوان شهادت گواهان محلی می‌تواند مؤثر باشد، اما با توجه به اصول حاکم بر اثبات دعوا، این شهادت‌ها به تنهایی کافی نیستند و نیاز به مدارک مستدلی مانند سند مکتوب یا شواهد محکم دارند. دیوان عالی کشور در آراء وحدت رویه متعدد تأکید کرده که برای اثبات دعاوی مشابه، شواهد معتبر و قانع‌کننده لازم است. در نهایت، تصمیم دادگاه تجدید نظر بر اساس وزن ادله ارائه‌شده اتخاذ خواهد شد. درصد احتمالی محکومیت عمدتاً به قدرت شواهد و مدارک ارائه‌شده توسط طرفین بستگی دارد.