با سلام و درود مشکل من مقداری چند لایه و پیچیده است.‌دختری هستم 42 ساله، مجرد، تحت تکفل پدر، گاه به صورت دوره ای به شکل غیررسمی وفریلنسری ،بدون بیمه و... به عنوان فیلمساز کار می کنم و درآمد محدودی دارم که برای تأمین هزینه های یک مسکن مستقل کافی نیست. پدر من مالک چهار تا خونه هستند. من از ایشون درخواست کردم که اجازه بدن من جدای از ایشون در یکی از خونه هاشون زندگی کنم. (خانه ای که در واقع خانه ی کودکی من محسوب میشه و سی ساله درش ساکن هستم. من و مادرم در این خانه زندگی می کردیم و پدرم سالها بود که آپارتمان جداگانه ای برای خودش خریده بود و بیشتر اونجا زندگی می کرد) مادر من چند سال پیش بر اثر کرونا از دنیا رفتند و حالا پدر من جدیدا خیلی اصرار دارند که کنار من، در منزلی که من و مادرم زندگی می کردیم، زندگی کنند. ولی من علاقه مند به زندگی با ایشون نیستم. چرا که خاطرات بسیار بدی از ایشون دارم. ایشون همیشه خشم های انفجاری داشتند، هر بار که می خواستم باهاشون صحبت کنم، با توهین و فحاشی و افترا پاسخم رو می دادن. روابط خارج از ازدواج داشتند، خیانت می کردند، زنانی که با ایشون در ارتباط بودند برای ما به صورت تلفنی و یا حضوری مزاحمت ایجاد می کردند و تهدید می کردند ما رو. در همان سالها اگه اشتباه نکنم اواخر دهه ی هشتاد یا اوایل دهه ی نود بود که از یکی از این زنان که خیلی مزاحم میشد، شکایت هم کردیم تحت عنوان مزاحم تلفنی. پدر من حق رو به اون زن می داد و ما رو در برابر چنین اشخاصی تحقیر می کرد. آزار عاطفی و فحاشی به همراه روابط ناسالم، عمده ترین خاطرات من از پدر هست. سال گذشته، در طی یک مشاجره مابین من و ایشون، رفتاری بسیار خارج از عرف از ایشون سر زد جوری که من به روانپزشک مراجعه کردم چون هم خودم به شدت دچار اضطراب شده بودم و هم می خواستم ایشون ارزیابی روانی بشن. ولی ایشون هرگز تن ندادند که به روانپزشک مراجعه کنند. روانپزشک به من گفتند که رفتار پدر، سایکوتیک و غیر طبیعی بوده و بهتره حتما ارزیابی بشه. ولی ایشون قبول نکرد که با من به روانپزشک مراجعه کنند. هرچند روانپزشک به من گفتند که می تونم با حکم دادگاه ایشون رو مجبور کنم. به هر حال خود من بعد از رفتار پدر، به شدت اضطراب گرفته بودم و تا مدتی داروی ضد اضطراب و افسردگی مصرف می کردم. پدرم در طی پیام های کتبی واتس اپی، اعمال خودش رو تایید کرده و خودش رو بر حق دونسته‌ و این سندی است که من دستم هست که نشون می ده ایشون رفتارهای غیر عادی داشته، هرچند در اون زمان من نمی خواستم از ایشون شکایت کنم. الان تنها خواسته ام اینه که پدرم قبول کنند من در خانه ای که از کودکی درش زندگی کردم، تنهایی و به طور مستقل زندگی کنم. خواسته ی من مالکیت بر خانه نیست، بلکه فقط اینه که اینجا تنهایی در آرامش برای خودم زندگی کنم و پدرم در همان آپارتمانی که سالها زندگی کرده ، زندگی کند و اصراری به زندگی در کنار من و در این خانه نداشته باشند. چون این فشار روحی و روانی خیلی زیادی به من وارد می کنه. آیا با توجه به زمینه ی آزار عاطفی، خاطرات منفی و آسیب های روحی روانی وارد شده بر من، همین طور با در نظر گرفتن تمکن مالی پدر، من می توانم درخواستی از نظر قانونی داشته باشم، که خودم تنهایی در این خانه زندگی کنم و پدر مزاحم من نشوند؟ همان طور که اشاره کردم، ایشون به جز این خانه ای که من در آن هستم، سه واحد آپارتمانی دیگر هم دارند و بودنشون در اینجا فقط باعث فشار روانی میشه بر روی من. ضمن اینکه اون حس استقلال، برخورداری از حریم شخصی و فضای خصوصی، داشتن کنترل و مدیریت بر زندگی در این خانه رو از دست می دم. پدرم چون مالک هستند هر لحظه به خودشون اجازه می دن که کلید بندازن و بیان داخل منزل. در حالی که چون سالها نبودند و وقتی هم بودند همه اش تنش و اضطراب بوده، من اصلا به وجود ایشون عادت ندارم و برام مثل یه آدم غریبه هستند. احساس می کنم حریم شخصی و پرایوسی ندارم. ایشون هنوز هم با آن زنانی که گفتم در ارتباط هستند و کتمان هم نمی کنند. گاهی جلوی من به ایشون تلفن های مشکوک میشه‌. نمی دونم کدوم بخش از صحبت های من بار قانونی داره یا از نظر قانونی قابل پیگیری هستش. آیا این مشکل راه حل حقوقی داره؟ ممنون میشم کمکم کنید. با تشکر