سلام 54 ساله هستم و دارای 3 فرزند ، دو پسر و یک دختر که همه بالای سن قانونی هستند . پسر ارشدم 30 ساله و فوق لیسانس مهندسی و شاغل در واحد مهندسی سپاه است ، پسر دومم 22 ساله و ترک تحصیل کرده و در خانه است ، بیکار است ، سربازی نمی‌رود و حاضر به کار کردن هم نیست . دخترم 20 ساله و دانشجوی حسابداری است . حرفه ام فنی است و فلزکار صنعتی هستم ، سال 91 از شرکت محل کارم تعدیل شدم و چون بالای 40 سال داشتم نتوانستم جای دیگری استخدام شوم و چون بخاطر زندگی روزمره امکان صبر بیشتر برایم نبود لذا بصورت آزاد شروع بکار کردم و کسانیکه در بخش صنعت مرا می‌شناختند برای انجام پروژه ها به من رجوع می‌کردند، امور می‌گذشت و هزینه زندگی در می آمد ولی مستمر و همیشگی نبود ... با همین روش خرج دانشگاه آزاد پسرم تا پایان فوق لیسانس و تحصیل پسر دومم تا دیپلم و هزینه دانشگاه آزاد دخترم و خلاصه همه امور زندگی اعم از اجاره بهای خانه و غیرو را تا به امروز پرداخت نموده ام ، حدود یکسال و اندی است که مبتلا به سرطان لنفوم هستم اما از امور روزمره و روال زندگیم غافل نشده ام و خلاصه هر کاری که هر پدری که بتواند کند ، منهم در حد توان و استطاعتم کرده ام ... پسر بزرگم در خانه ما ساکن است و علیرغم اینکه بارها گوشزد کردم که هم تحصیلات داری و هم شغل ، و باید هر چه زودتر فکری کنی ، کوچکترین اهمیتی نمی‌دهد و راه خودشو میره ، نه کمکی میکنه ، نه خرجی میکنه ، نه حتی وقتی که از نظر مالی در کمبود قرار میگیرم حاضر به کمک میشه ، در کل بقول خودشون این وظیفه من است که این مخارج را بپردازم نه اونا ... ریالی برای این خونه هزینه نمیکنه ، میبینه که مثلا من مجبور شدم خط موبایلم را بفروشم تا اجاره بهای خانه را بدم ولی کوچکترین کمکی نمیکنه و انگار که یک رهگذر و غریبه است . البته منهم تا بحال از او نخواستم که کمکی کنه و مرتب از خدا میخوام که منو به جایی نرسونه که مجبور بشم از پسرم بخواهم گوشه ای از مشکلات را بر عهده بگیره ... پسر دومم که شعبون بی مخ خانواده هست ، هیچ کاری نمیکنه و فقط کارش بازی کردن در اینترنت و خوردن و خوابیدن است . چون درشت اندام و گردن کلفت هم هست حتی با من که بیمارم گلاویز میشه و روی من دست بلند میکنه .... دخترم اصلا به حرف من نیست ، البته درسخوان و سربراه است ولی بخاطر جو این خانه و آموزشهای غلط گوش شنوایی به من که پدرش هستم نداره ... مثلا اگر در موضوعی که مربوط به دخترم باشه و من صلاح را در این ببینم که مثلا فلان فعل را انجام ندیم ، پسر بزرگم با حمایت و تامین هزینه اون فعل ، مسبب سرپیچی دخترم در برابر من و زیر سوال رفتن حریم من میشه ... همسرم در تمام این موارد کنار اونهاست و اونارو تشویق به ادامه این روند میکنه !! ... پرسش من اینه که در مقابل همچین رفتاری چگونه میتونم به قانون شکایت کنم ، همه هزینه های این زندگی 5 نفره از خوراک و اجاره ، درمان و برق و آب و هر چی که در زندگی هست را من میپردازم اما کوچکترین تصمیمی در این زندگی نکبت بار نمیتونم بگیرم و فقط نقش حساب بانکی را دارم ، فرزندانم فوق العاده اهانت و بی ادبی به من می‌کنند و نه تنها کمکی نمیکنند بلکه همه مصرف کننده هستند ... همسرم سالهاست اتهام بیکاری را به من میزنه ولی یکبار در این مدت از خودش نپرسیده اگر چنین است پس هزینه حداقل 25 میلیون تومان در ماه از کجا تامین میشه ؟! منو در هیچ مسئله ای صاحب نظر و شریک نمیدونند و حتی در یک مکان در کنار من قرار نمی‌گیرند ، در تمام اوقات ، در خانه ، آنها بصورت جمعی در اتاق دیگری هستند و من باید تنها در اتاق دیگری تلویزیون تماشا کنم و یا تک و تنها باشم ، حرف زدن فرزندانم با من در حد سلام خداحافظ است ، آنهم وقتی قهر نیستند !! در کل شاید در طول سال بیشتر از 20 دقیقه با پدرشون حرف نزنند .... چگونه باید پسر بزرگم را وادار کنم که برود ؟ چگونه میتوانم پسر دومم را وادار کنم به سربازی برود یا لااقل تن به کار دهد ؟ چگونه باید به دخترم و همسرم بفهمانم موظفند تا تمکین کنند ؟ لطفا در صورت امکان راهنمایی فرمایید . سپاسگزارم