من دختر 20 ساله‌ای هستم که آرزو دارم به دانشگاه بروم، اما پدرم اجازه نمی‌دهد. او می‌گوید دانشگاه‌ها پر از مرد هستند. به او گفتم در تهران دانشگاه‌های مخصوص دختران وجود دارد، اما گفت دور است و کسی هزینه رفت‌وآمدت را نمی‌دهد. من گفتم می‌توانم کار ساده‌ای پیدا کنم و هم‌زمان درس بخوانم، یا اگر بتوانی کمی کمکم کنی، اما گفت من بانک نیستم که همیشه پول بدهم. پدرم پول دارد، اما سخت راضی می‌شود و همیشه از من می‌پرسد: «می‌خواهی ازدواج کنی؟» وقتی می‌گویم نمی‌خواهم، می‌گوید: «پس درس هم نخوان!» واقعاً در شرایط سختی گیر کرده‌ام. اجازه بیرون رفتن هم نمی‌دهد و اصرار دارد که ازدواج کنم. حتی من را به خواستگارها پیشنهاد می‌دهد، در حالی که من هیچ علاقه‌ای به این موضوع ندارم. من نمی‌خواهم با من این‌قدر سخت‌گیرانه برخورد شود. من یک آرزوی بزرگ دارم، اما او همیشه مسخره‌ام می‌کند و می‌گوید این رؤیای بچگی است؛ باید فراموشش کنی. حتی به من می‌گوید احمق یا ابله، و این حرف‌ها خیلی ناراحتم می‌کند. به من می‌گوید: «می‌خواهی با مردها کار کنی؟» می‌گویم در هر شغلی بالاخره مرد هم هست، اما باز هم باور نمی‌کند. گاهی می‌گوید می‌توانی درس بخوانی، اما روز بعد نظرش عوض می‌شود و می‌گوید: «نمی‌گذارم بری دانشگاه!» و این نوسان‌ها واقعاً من را خسته کرده. من فقط می‌خواهم زندگی خوبی داشته باشم؛ نه پر از دعوا و نه محدودیت. الان نمی‌خواهم ازدواج کنم چون می‌دانم رسیدن به رؤیایم سخت است، و ازدواج فقط مانعم می‌شود. من فقط یک زندگی آرام می‌خواهم… بدون سختی، بدون رنج، بدون این حس که زندانی‌ام.»