با درود پرسشگر ارجمند؛
اولا، با توجه به ماده 709 قانون مدنی، ضمانت قراردادی فرعی است و مسئولیت ضامن، تابع میزان مسئولیت مدیون اصلی است؛ لذا، مطالبه مبلغی بیش از میزان بدهی وامگیرنده در زمان ایفای تعهد ضمان، فاقد وجاهت قانونی است.
ثانیا، با عنایت به ماده 522 قانون آیین دادرسی مدنی، مطالبه خسارت تاخیر تادیه، منوط به اثبات ورود خسارت به طلبکار ناشی از تاخیر در پرداخت دین است و بانک میبایست این خسارت را به اثبات رساند، در غیر این صورت مطالبه تاخیر تادیه محل اشکال است.
ثالثا، با استناد به اصل نسبی بودن قراردادها، ضامن صرفا مسئول ایفای تعهداتی است که در قرارداد ضمان تصریح شده است؛ بنابراین، چنانچه در قرارداد ضمان، شرطی مبنی بر پرداخت خسارت تاخیر تادیه توسط ضامن ذکر نشده باشد، مطالبه آن از ضامن، مغایر با موازین حقوقی است.