با سلام و درود در پرونده‌ای عقد بیع یک قرارداد به تاریخ 1389/3/19به دلیل تحقق شرط فاسخ منفسخ گشته و به تأیید دادگاه میرسد. این در حالیست که متعاملین در تاریخ 1389/6/21 توافقات جدیدی برای پرداخت مابقی ثمن بصورت مکتوب مینمایند که خریدار به توافقات این صورتجلسه و سه صورتجلسه بعد عمل می‌نماید و ثمن پرداخت میگردد. حال دادخواست جدیدی به استناد توافقنامه دوم به دادگاه تقدیم گشته که وکیل خوانده به استناد رای وحدت رویه 810 این توافقنامه را در زمزه معاملات ثانویه استدلال می‌کند و مدعی است چون مبایعه نامه اول مرده است توافقات بعدی متعاملین فاقد اعتبار است ولی وکیل خواهان مدعی است توافقات بعد حکایت از یک اراده جدید بر عقد دارد و اشاره رای وحدت رویه 810 به تأثیر شرط فاسخ بر معاملات بعدی و واگذاری های بعدی است و نه توافقات ثانویه بین متعاملین که حکایت از وقوع اراده جدید برای ادامه معامله دارد. حال لطفاً بفرمایید استدلال کدام طرف دعوا صحیح است؟