در یک پرونده اجرای مهریه، حدود یک سال پس از شروع اجرای حکم، خودرویی به نام عروس خانواده (همسر برادر بدهکار) خریداری شده است. سند رسمی، قولنامه و پرداخت ثمن همگی به نام اوست. منشأ وجه خرید نیز این‌گونه است که خودروی قبلی متعلق به خانواده بوده، برادر بدهکار آن را فروخته، وجه حاصل از فروش به حساب خودش واریز شده و سپس همان وجه برای خرید خودروی جدید به نام همسرش پرداخت شده است. هیچ انتقال وجهی از حساب بدهکار به فروشنده یا به حساب مالک رسمی خودرو وجود ندارد و هیچ سند یا امضایی از بدهکار در معامله دیده نمی‌شود. تنها موضوع این است که خودرو تقریباً به‌طور کامل در اختیار و استفاده بدهکار است و مالک رسمی به دلیل سکونت در شهر دیگر، فقط هنگام مراجعه به منزل پدرشوهرش، شاید ماهی یک‌بار از خودرو استفاده کند. با فرض صحت این اوضاع، آیا صرف تصرف و استفاده غالب بدهکار، با وجود اینکه اسناد مالکیت و زنجیره پرداخت به نام اشخاص دیگر است، برای اثبات صوری بودن مالکیت یا معامله به قصد فرار از دین و امکان توقیف خودرو در پرونده مهریه کافی خواهد بود؟