این معامله‌ای که گفتی، اگر بدون دقت انجام بشه می‌تونه خیلی دردسرساز بشه، مخصوصاً بخش ۱۰۰ متری که گفتی «منابع طبیعی» است.

نکته مهم حقوقی:

اگر آن ۱۰۰ متر واقعاً متعلق به اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری باشد:

• فروشنده اصلاً حق فروش آن را ندارد
• سند زدن در دفترخانه برای آن قسمت باطل یا غیرقابل انتقال است
• چیزی که می‌خری عملاً «زمین» نیست، فقط ادعاست

درباره حرف فروشنده (اینکه بعداً از منابع طبیعی می‌خری):

این حرف هیچ تضمین حقوقی ندارد.
تملک اراضی منابع طبیعی:

• نه قطعی است
• نه قابل پیش‌بینی برای خرید توسط اشخاص عادی
• معمولاً فقط در شرایط خاص و اداری امکان واگذاری دارد

راه درست معامله چیست؟

1. فقط ۴۰۰ متر سنددار را معامله کن

در مبایعه‌نامه و محضر باید دقیق نوشته شود:

• «فروش ۴۰۰ متر مربع دارای سند رسمی»
• هیچ اشاره‌ای به ۱۰۰ متر منابع طبیعی به عنوان ملک قابل خرید نشود

2. برای ۱۰۰ متر دو حالت فقط وجود دارد:

حالت اول (درست و امن):
اصلاً نخری، فقط به عنوان حریم/فضای مجاور حساب کن

حالت دوم (ریسکی):
اگر اصرار داری، در قرارداد جداگانه بنویس:

«خریدار از وضعیت ملی/منابع طبیعی بودن ۱۰۰ متر مطلع است و صرفاً حق استفاده احتمالی و غیرمالکانه خریداری می‌شود»

ولی توجه: این هم مالکیت ایجاد نمی‌کند.

توصیه جدی:

✔ پول دادن برای زمین منابع طبیعی = ریسک از دست رفتن کامل پول
✔ حتی اگر دورش باغ و ویلا باشد، ملاک فقط وضعیت ثبتی است نه ظاهر منطقه

پیشنهاد عملی:

قبل از هر پرداخت:

• استعلام دقیق از اداره ثبت
• استعلام از منابع طبیعی
• بررسی نقشه کاداستر

اگر خواستی، می‌توانم متن دقیق مبایعه‌نامه امن برای همین خرید ۴۰۰ متر برات تنظیم کنم که بعداً گرفتار نشی.

نیاز به بررسی بیشتر دارد