با درود، پرسشگر ارجمند،
نخست، نظر به مراتب معنونه، لازم است تأکید گردد که هرگونه توافق مبنی بر بذل مهریه در ازای طلاق خلع یا مبارات، باید با اراده و اختیار کامل زوجه صورت پذیرد و اکراه یا اجبار در این امر، موجب بطلان توافق خواهد بود. در وضعیت کنونی که مالکیت تمامی سهم منزل به نام دختر شماست، هرگونه مطالبهای از سوی زوج مبنی بر واگذاری قسمتی از ملک به نام ایشان در ازای طلاق، فاقد وجاهت قانونی است، زیرا زوج فاقد هرگونه حق عینی یا دینی در این خصوص است، مگر آنکه دلیلی بر مشارکت وی در تأدیه ثمن معامله یا توافق قبلی مبنی بر تملیک قسمتی از ملک ارائه نماید.
ثانیاً، پیشنهاد شما مبنی بر فروش ملک و تقسیم آن به نسبت سهمالشرکه اسمی (4.5 دانگ برای دخترتان و 1.5 دانگ برای زوج) در ازای بخشش مهریه، هرچند از منظر فقهی و حقوقی، مصداق توافق بر خلع است، اما این توافق صرفاً در صورتی لازمالاجرا خواهد بود که زوج، مالکیت 1.5 دانگ از ملک را طبق سند رسمی به دست آورد و در غیر این صورت، چنین توافقی فاقد پشتوانه حقوقی برای الزام زوج به قبول طلاق و واگذاری حق مطالبه مهریه خواهد بود. همچنین، دختر شما هیچ تکلیفی به واگذاری قسمتی از ملک خود به زوج ندارد و میتواند از طریق مراجع قضایی، صرفاً تقاضای طلاق را مطرح نماید.
ثالثاً، توصیه میشود پیش از هرگونه توافق، با وکیل متخصص حقوق خانواده مشورت نمایید تا با بررسی دقیق اسناد و مدارک مالکیت و همچنین شرایط خاص موکل، بهترین راهکار حقوقی را برای احقاق حقوق دخترتان، اعم از مطالبه مهریه، نفقه و سایر حقوق قانونی، ارائه دهد. در صورت عدم توافق، دختر شما میتواند با استناد به عسر و حرج، دادخواست طلاق به دلیل مشکلات زناشویی را تقدیم دادگاه نماید و دادگاه با بررسی شرایط، در خصوص طلاق و تعیین حقوق مالی زوجه تصمیمگیری خواهد کرد.