پاسخ به سوال شما با توجه به نظر اکثریت قضات نشست قضایی
با توجه به اینکه عرف یکی از منابع حقوق و قانون میباشد؛ بر اساس عرف حاکم در جامعه ایران پس از انعقاد عقد نکاح، زوج مکلف به اجرای مراسم عروسی میباشد که پس از اجرای این مراسم زندگی زناشویی مشترک شروع خواهد شد و با توجه به مدلول ماده 225 قانون مدنی متعارف بودن امری در عرف و عادت به طوری که عقد بدون تصریح هم منصرف آن باشد به منزله ذکر در عقد است لذا عدم ارائه توافق کتبی و انکار زوج از عدم توافق برای عروسی نمیتوان الزام زوجه را به تمکین صادر نمود زیرا عرف حاکم دلالت بر توافق فی ما بین طرفین در این خصوص دارد چنانچه زوج مدعی باشد که برای شروع زندگی زناشویی توافق بر عدم اجرای مراسم عروسی شده است میبایست برای ادعای خویش دلیل ارائه نمود؛ لذا عدم اجرای مورد مذکور (مراسم عروسی) دلالت بر ناشزه بودن زوجه ندارد. البته چنانچه زوجه قبل از اجرای مراسم عروسی مبادرت به تمکین خاص نموده باشد نیز موجبی برای الزام وی به تمکین بنابه مراتب فوق نخواهد بود.