سلام من یه دختر 14 ساله هستم. راستش از لحاظ ارتباط برقرار کردن با هیچ کسی از اعضای خانواده خوب نیستم یعنی یه جورایی پشتیبان ندارم و انگار همه در شرایط های مهم بهم پشت میکنن. ببینید پدر من اصلا مشکل روحی و روانی اینا نداره ولی 2 سالی هستش که تو حین عصبانیت نمیتونه خودشو کنترل کنه و دستش رو روی من بلند میکنه. بعد یه بار جلوی خود خواهرم به خواهرم گفتم شوهرت آدم نجسی هست(البته قبل از عقدشون) بعد هم رفتم خونه ی عمم که درس بخونم یهو دیدم آجیم همه رو به بابام گفته و بابام به خاطر همین یه حرفی که به خواهرم زده بودم؛به خونه ی عمم اومد و منو جلوی عمم و پسر عمم و زن پسر عمم زد و این باعث شد ک غرورم بشکنه و فکرم به سمت خودکشی بره و کلا از زندگی ناامید بشم، همش گریه کنم و چون که آدم تو این سن غرور داره، این یه اشتباه محضه که پدر و مادر بخوان غرور بچشون رو بشکونن و این خیلی منو عذاب میده چون میتونستن با یه روش دیگه بهم بفهمونن که کارم اشتباه بوده یه بار دیگم منو خواهرم داشتیم باهم بحث میکردیم که من فقط چون آجیم رو کوچیک کردم(البته خواهرم خودش هم همچین کاری رو با من کرده بود) بابام خیلی بد منو زد و اتفاقی ک دیروز برام افتاد اینه که من توی حمام بودم و به خاطر این که آب کم فشار بود و مامانمم هم داشت ظرف میشست ، کم فشاری آب رو گذاشتم تقصیر مامانم و بهش بی احترامی کردم و حرف نسبتا زشتی زدم بعد مامانم از دست من عصبانی شد و گریش گرفت و وقتی بابام، مامانم رو در حین گریه کردن دید،در حمام رو شکست و اومد تو و منو کتک زد در حالی ک من لباس نداشتمممم و این اتفاق رو دیگه نتونستم تحمل کنم‌. آخه من خودم میتونستم مشکلم رو با مامانم حل کنم و از اونجایی ک حین عصبانیت نمیدونم چیکار کنم ترسیدم ک یه وقت خودکشی کنم با بلایی سر خودم بیارم. در ضمن میدونم تو تمام این ماجرا ها خودمم خطایی ازم سر زده ولی در این شرایط پدر و مادر باید رفتار خیلی درستی از خودشون نشون بدن ک ما اون هارو الگو قرار بدیم نه اینکه پدر آدم ، بیاد دست بلند کنه رو من که این رفتارش تو روحیه ی منم اثر بزاره و من دارن داغون میشم.هر موقع میرم سر درسام اون رفتارای بابام میاد توی ذهنم و نمیتونم درس بخونم خواهشا یه راهنمایی بکنید.