مالکیت صرفاً در اعیان متصور بوده و عرصه در مالکیت شخص دیگری است

عدم ذکر صریح عرصه در قولنامه سال ۵۲، به خودی خود به معنای عدم مالکیت شما بر زمین نیست، اما این موضوع نیاز به بررسی دقیق‌تر دارد.

اگر موضوع معامله خود مغازه بوده و فروشنده مالک عرصه و اعیان بوده، اصل بر انتقال متعلقات عرفی آن از جمله عرصه است. صرف سکوت قولنامه به دیگری حق عرصه نمی دهد و مدعی باید مالکیت خود را ثابت کند.

باسلام صرف اینکه در قولنامه سال ۱۳۵۲ عرصه صراحتا ذکر نشده مانع ادعای مالکیت عرصه نیست و اگر فروشنده مالک عرصه و اعیان بوده و معامله قرائن و تصرفات مالکانه شما را تأیید کند اصل بر انتقال عرصه و اعیان است اما وضعیت سند ثبتی عرصه تعیین‌کننده است و شخص ثالث فقط با اثبات مالکیت رسمی یا حق مقدم می‌تواند ادعا کند بنابراین سند و سابقه ثبتی را باید دقیق بررسی کرد