بر اساس قوانین فعلی ایران، ارثیه تنها بین والدین و فرزندان قانونی تقسیم می‌شود. طبق ماده 875 قانون مدنی، برای ارث بردن، بایستی نسبیت قانونی بین ارث‌دهنده و ارث‌بر وجود داشته باشد. در مورد اهدای اسپرم، چنانچه مرد نسبت به فرزند شناسایی قانونی داشته باشد، فرزند می‌تواند از او ارث ببرد. این شناسایی می‌تواند از طریق ثبت تولد یا اقرار به نسب صورت گیرد. در صورت فقدان چنین شناسایی‌ای، فرزند نمی‌تواند ارث ببرد، حتی اگر انحصار وراثت تنظیم شده باشد. بنابراین، مهم‌ترین مسئله در ارث‌بردن، شناسایی قانونی نسبیت است.