سلام و عرض ادب امروز ظهر، به خاطر گرفتن هزینه پزشک و داروی فرزندم که شوهرم نداشت، مجبور شدم به همراه فرزند پسر دو ساله‌ام به منزل مادرم مراجعه کنم؛ چون ایشان سواد ندارند و نمی‌توانند برای من آنلاین پول بفرستند. گرمای وحشتناک هوا حال پسرم را بدتر کرده بود و ماشین بنده فاقد کولر بود. پسرم را روی صندلی شاگرد نشاندم و با سرعت شروع به بازگشت به منزل کردم تا با پاشویه تب را پایین‌تر آورده، بعد نزد دکتر بروم. از بخت بد، آفتاب روی صورت بچه افتاده بود و داخل اتوبان شروع به گریه و بی‌تابی کرد. من سال‌هاست راننده‌ام و از یک‌سالگی با پسرم رانندگی می‌کردم. بچه را بلند کردم که روی پایم بنشانم. داخل لاین سرعت بودم که یکهو یک ماشین جک شاسی‌بلند از سمت چپ به من خورد. من مطمئن بودم ایشان مقصرند، چون در لاین سرعت که جایی برای سبقت نیست. چون بچه از تب می‌سوخت، قید خسارت را زدم و از آینه به راننده جک اشاره کردم که اشکالی ندارد، برو. ولی ایشان با بوق و چراغ دنبال من افتاد و چند بار داشت از عقب به من برخورد می‌کرد. چون بارها مورد آزار و تعقیب بعضی مزاحمین قرار گرفته بودم، از ترس شروع به فرار کردم، با بچه‌ای که به شدت زار می‌زد و از تب می‌سوخت. نمی‌دانستم چیکار کنم و مطمئن بودم با آدم روانی طرفم. با دیدن بچه کوچک توی بغلم، داشت دیوانه‌وار با بوق کرکننده و چراغ زدن دنبالم می‌آمد. خلاصه دیدم بچه دارد روی دستم بی‌حال می‌شود. وسط یک کوچه ایستادم و با تعجب دیدم سرنشینان جک سه تا خانم هستند که تا من در را باز کردم، به سمتم حمله‌ور شدند. یکی‌شان خیلی حرفه‌ای رفت سوییچ من را برداشت و مخفی کرد. به آن یکی گفت: «ازش فیلم گرفتی؟ داشت فرار می‌کرد؟» گفت: «آره.» خلاصه به پلیس زنگ زدم و آمدند. من نمی‌توانم خوب صحبت کنم و فقط بی‌صدا گریه می‌کردم. آن 3 نفر رفتند هرچه خواستند به پلیس گفتند. ایشان هم خونسرد به من گفتند: «چون شما فرار کردی، مقصری؛ حتی اگه واقعاً نباشی.» آن‌ها رفتند که از من شکایت کنند و من هم مجبور شدم بچه را از همان‌جا پیش دکتر ببرم. حالا نمی‌دانم چه به روز من می‌آید و کسی جز خدا، حرف من را می‌شنود یا باورم می‌کند؟ اگه میشه منو راهنمایی کنین.