3 دانگ آپارتمان توسط همسرم با استفاده از وکالت‌نامه به نام ایشان منتقل شده است. اینجانب دادخواست اثبات هبه شفاهی و رجوع از هبه مطرح نمودم که در دادگاه بدوی و تجدیدنظر رد گردید. دادگاه تجدیدنظر در رأی قطعی اعلام نموده است که با توجه به سلسله اقدامات طرفین از جمله ابراء مهریه در سال 1401 و اعطای وکالت در سال 1403، انتقال ملک را «صلح در مقام هبه» تلقی می‌نماید. لازم به ذکر است: - هیچ‌گونه سند، قرارداد، توافق کتبی یا شاهدی مبنی بر اینکه انتقال ملک در قبال ابراء مهریه بوده وجود ندارد. - انتقال رسمی با سند بیع انجام شده است. - ثمن مندرج در سند انتقال فقط 1,000,000 ریال قید شده است. - ارزش واقعی ملک در زمان انتقال حدود 3 میلیارد تومان بوده است. خواهشمند است به سؤالات زیر بر اساس قانون، رویه قضایی و آرای محاکم پاسخ فرمایید: 1- آیا با توجه به اینکه قبلاً خودم مدعی هبه بوده‌ام، اکنون امکان طرح دعوای ابطال معامله به استناد عدم رعایت مصلحت موکل و ثمن بخس وجود دارد یا اقرار و ادعای سابق من مانع چنین دعوایی خواهد بود؟ 2- آیا تشخیص دادگاه تجدیدنظر در رأی قطعی مبنی بر «صلح در مقام هبه» در پرونده جدید برای دادگاه مستند و قابل استناد است یا صرفاً یک قرینه محسوب می‌شود؟ 3- آیا موضوع حاضر مشمول رأی وحدت رویه شماره 847 دیوان عالی کشور می‌شود؟ 4- در رویه عملی محاکم، اگر شخص ابتدا انتقال را هبه بداند و سپس نسبت به همان ملک دعوای ثمن بخس و عدم رعایت مصلحت موکل مطرح کند، عرفاً و غالباً چه آرایی صادر می‌شود؟ 5- رابطه زوجیت در چنین پرونده‌هایی تا چه میزان در استنباط و تصمیم قضات اثرگذار است؟ تأکید می‌کنم هیچ‌گونه سند، توافق یا شاهدی مبنی بر اینکه انتقال ملک در قبال ابراء مهریه بوده وجود ندارد.