باسلام وخدا قوت .اولا که من یه ادم صاف و ساده زندگی خوبی داشتم. گاها احساس میکردم که حسادت میکنن به این چندر قاز حقوق . و بعد من یک دست لباس دوخته نظامی در کازرون خریدم از کارمند* اندازه بود برام کمی گشاد بود اینو کردن برام که تیمسار خان هست.من اصلا به این چیزا فکر نمیکردم.بازم حسادت های بچه گانه. ولی من بیمار بودم واحساس میکردم که کسی نمیخواد بفهمه من چی میگم وبیماری من منو به سمت پرتگاه میبرد و تحمل میکردم.سخت هس که بخوام از بیماری بگم. ایجاد رعب استرسها و غیرو باور کنید خسته از شرجی های خوزستان ومنطقه که میگم این همه مهمات جابه جا کردن این بود نتیجه ش.گناه من چی بود ه خارج از عرف بود بعضی کارا بیماری دست بردار نبود که بتونه زندگی منو بهم بزنه در واقع نه مصرف مواد.با این حال نزاجا هم دستور بازنشستگی داد بردمش ف کل اونجا هم دست بسر شدیم. باز هم همون بیماری ایجاد رعب ووووبا داشتن سوابق بیماری . انگار درها بسته بود سپردم بخدا و گفتم. برم دنبال ایین خودم و انچه را که از خودم داشتم و به یاری خدا. و خلاصه کلام این هس که بنده میخوام بگم که من حق اعتراض و محرز بودن بیماری اعصاب را دارم ولی دیدگاه ها. اشتباه بود و حق به حق دار خواهد رسید. نیاز به تدبر هست. باتشکر