سلام.دخترم 29 سالمه و مجردم.متاسفانه تو خانواده‌ای زندگی میکنم که بشدت سم. پارسال یک جلسه حضوری با مشاوره صحبت کردم و بنابه دلایلی نشد ادامه بدم. با توجه به شرایطه خانواده و خودم ایشون (مشاور) حق رو به من دادن و اصل صحبتشون این بود که از اول دایره‌ی خانواده به همین صورت شکل گرفته و الان نمیشه تغییرش داد.متاسفانه پدری با تعصب کاذب که مادرم همراهیش میکنه.خواهری بشدت پرخاشگر و ازخودراضی و پسرباز که باهمه‌ی فامیل دعوا داره و بخاطر این موضوع کسی حتی رفتوآمد نمیکنه.جوری که انگار حتی مامان و بابام ازش میترسن.ذره‌ای آرامش توخونه نیست.فقط واسه اینکه دورباشم ازشون از صبح تاشب میرم سرکار.ولی شب تو اتاقم آرامش ندارم چون تا چندساعت پچ پچ کنان تلفنی حرف میزنه( خواهرمو میگم.)حتی سرصبح. از لحاظ روحی بشدت به هم ریختم.خسته شدم. یذره احترام تواون خونه نیست.کسی ارزش قایل نمیشه واست.فقط ادا در میارن.با 30 سال سنم هنوز یچیزایی تواون خونه واسه من قفله.مثلا بخام یک شب شام برم خونه دوستم یا بیرون شام بخورم.ولی خواهرم که کوچکتره تا 4 صبح عروسیه دوستاش! تبعیض بشدت زیاده. خسته کننده شده. میخاستم بپرسم اگر من بدون اطلاع خانواده بخام خودمو از این شرایط نجات بدم و بخام برم یک شهر دیگه واسه زندگی و کار ، میشه؟ اونا حاضرن دنبالم بگردن و خودشون منو بکشن ولی قبول نمیکنن بد تا کردن باهام . من چیکار میتونم بکنم که قانونی باشه؟ آخه طبق ی قانونی میگن پدر بچشم بکشه کشته دیگه!!!!! جرم حساب نمیشه. بهم کمک کنید لطفا. من فقط میخام زندگی کنم.درد داره ی آدم حقشو آرزو کنه. دختر سربه‌راهی‌ام هستم.اهل هیچ برنامه‌ای نیستم حتی قلیون نمیکشم.جز خونه و سرکار جایی واسه رفتنم ندارم.