براساس ماده ۶۱۳ قانون آیین دادرسی کیفری، صدور قرار منع تعقیب در پرونده کیفری به معنای نبود دلایل کافی جهت تعقیب متهم است و به خودی خود تأثیری مستقیم بر پرونده حقوقی ندارد. با این حال، دادگاه حقوقی می‌تواند از مستندات و دلایل موجود در پرونده کیفری استفاده کند. در دعوای حقوقی، قاضی بررسی و احراز وقوع تهدید و اجبار، و صحت اسناد را مجدداً انجام می‌دهد. بنابراین رای دادگاه کیفری به صورت غیر مستقیم می‌تواند اثر روانی یا استنباطی بر قاضی دادگاه حقوقی داشته باشد، اما مستقیماً الزام‌آور نیست.