با عرض ادب و احترام به پرسشگر گرامی، در خصوص موضوع مطرح شده، پاسخ به صورت زیر قابل ارائه است: مطابق با قواعد حقوق کیفری، "اعتراف" به عنوان مدرک، در صورتی قابل پذیرش است که به لحاظ قانونی، صحت و اعتبار آن، تحت بررسی دقیق قرار گرفته باشد. مطابق با اصول کلی، اعتراف تلفنی به جرم، به خودی خود، دلیلی قطعی و قابل استناد برای محکمه نیست و نیازمند بررسی‌های بیشتر است. هر چند در این فرض خاص، اعتراف تلفنی به شخصی خاص، در زمان دعوا و صرفا توسط شخص شنونده به همان شخص اعتراف کننده بازگو شده است، اما این موضوع به تنهایی، برای استناد به جرم یا تعقیب کیفری، کافی نیست. عدم بازگو کردن مطالب اعتراف به شخص ثالث، از نظر حقوقی می تواند در تشخیص جرم، اهمیت داشته باشد. اما، بدون وجود موارد اضافی و مستندات تکمیلی، این موضوع به خودی خود نمی تواند مانع از تحقیق در مورد صحت اعتراف یا اتخاذ تصمیمات قانونی، شود. به عبارت دیگر، در این صورت، "اعتراف" به تنهایی به عنوان مبنای تحقیقات یا مجازات، قابل استناد نیست و لازم است مواردی چون تحقیق درباره شرایط بیان، عدم وجود اجبار، توانایی درک موضوع، و شواهد دیگر، توسط مرجع قضایی بررسی شود. بنابراین، بازگو کردن اعتراف به شخصِ متعرض، به خودی خود از نظر حقوقی، جرمی را محقق نمی کند، اما این موضوع جزء موارد بررسی توسط دادگاه است، و باید در کنار سایر مدارک و شواهد، ارزیابی شود. پاسخ، نظری عمومی و کلی در خصوص موضوع است. برای دریافت پاسخ دقیق و کاربردی، لازم است اطلاعات بیشتر و دقیق تری، از جمله متن دعوا و شرایط خاص، ارائه شود.

شهادت بر شهادت در حدود و تعزیرات متصور نیست

با سلام اگر پیش شخص دیگری نگفته باشد مشکلی پیش نمیاد

سلام به نظر می‌رسد که با توجه به شرایط پیش‌گفته، جرم افترا به وقوع نپیوسته است.

سلام خیر جرمی محقق نشده است

خیر

بعید است