من ماشین خود را به کارمند س دادم که مشتری نشان دهد که او بدون قولنامه و بدون اجازه خودرو را فروخته .ایشان حدود هفتاد شاکی دارد.از چک بی محل تا فروش مال غیر و فروش یک زمین به چند نفر والان به خیانت در امانت در ثمن معامله محکوم شده است...ایشان خودرو را به فردی که بنگاه ماشین دارد فروخته .البته بدون قولنامه .خریدار ویک شاهد برای اثبات بیع گفته اند پول را خریدار به حساب این آقا واریز کرده و ماشین را خریده .وشاهد دوم نیز گفنه در زمان و مکان معامله نبوده و خریدار گفته من ماشین را از فلانی خریدم برایم بیاورتا بنگاه.و دادگاه حکم الزام به سند صادر کرده و به نام ایشان سند خورده است و ایشان هم ماشین را فروخته.حالا بعداز سه سال خودم پیگیر پرونده شدم و متوجه شدم فیش های واریزی که خریدار و یکی از شاهدها گفته بود از حساب خریدار جابجا شده و به حساب متهم واریز شده اصلا اینطور نیست واز حساب اشخاص ثالث به حساب صادرات متهم واریز شده این درحالی است که خود خریدار به صراحت گفته من طی دو فقره به شکل ساتنا مبلغ را به حساب صادرات متهم واریز نموده ام .و شاهدش هم گفته من در آنجا حضور داشته ام .الان که فهمیدم شکایت شهادت دروغ نزدمقام رسمی دادگاه کردم و شاهد محکومیت قطعی برای دروغ در دادگاه گرفت .با توجه به اینکه اولا قولنامه نداشتن .دوم درباره اصلی نرین موضوع که ثمن معامله بوده هم خریدار و هم شاهد دروغ گفته و محکوم شده .و محکومیت قطعی دروغ نزدمقام رسمی دادگاه برای شاهد صادر شده .الان شکایت کلاهبرداری وتقلب در انتقال سند کردم که دوباره خریدار را به عنوان مطلع به دادگاه احضارکردن نه متهم.ولی تو پرونده که دیروز دیدم یه یادداشت قاضی نوشته بود در انتظار مستندات مطلع.مطلع اومده ولی حرفی از اینکه چرا شاهدی که معرفی کرده دروغ گفته .چرا حرف های متناقض وخلاف واقع درباره وجه معامله زده .چرا بااینکه تخصص خودش خرید و فروش ماشین هست قولنامه نگرفته .و...فقط گفته من خودرو را خریدم و دادگاه الزام به سند را تایید کرده .الان به نظرتون قاضی چیکارمیکنه