بر اساس ماده ۲۲۱ و ۲۲۶ قانون مدنی ایران، صلح عمری به معنای انتقال مالکیت با شرط نگه‌داشتن منافع برای مصالح تا زمان زندگی او است. در صورت فوت مصالح، مالکیت به صورت کامل و بدون قید و شرط به مستفید منتقل می‌شود. بنابراین، همسر دوم نمی‌تواند از خانه صلح عمری‌شده ادعای مهریه کند، زیرا ملک در زمان حیات پدر منتقل شده و جزء ماترک محسوب نمی‌شود. اما زوجه می‌تواند مهریه خود را از دارایی‌های دیگر متوفی یا از محل تضامن ورثه طلب نماید، به شرطی که دارایی کافی برای پرداخت باشد.