سلام. شوهرم حدود یک سال است منزل مشترک را ترک کرده و در این مدت هیچ‌گونه مشارکتی در تأمین هزینه‌های زندگی و فرزند نداشته است. اخیراً علیه من با عناوین «تهدید به قتل»، «تعویض قفل منزل» و «ممانعت از حق» شکایت کرده است. منزل به نام ایشان است اما مدت طولانی در آن سکونت نداشته و عملاً زندگی مشترک را ترک کرده است. ایشان پس از ترک منزل حتی یک بار نیز برای سکونت به منزل مراجعه نکرده‌اند و قفل منزل نیز توسط اینجانب تعویض نشده است. پرونده پس از عدم حصول سازش در شورای حل اختلاف به دادسرا ارجاع شده و تاکنون ابلاغی از دادسرا دریافت نکرده‌ام. در مدارک پرونده فعلاً فقط سند مالکیت منزل را مشاهده کرده‌ام. در مقابل، برای ترک منزل، عدم پرداخت هزینه‌های زندگی و وضعیت سکونت ایشان شاهد و مدارک دارم. در صورت کافی نبودن ادله شاکی آیا امکان صدور قرار منع تعقیب وجود دارد؟ آیا صرف مالک بودن ایشان نسبت به منزل می‌تواند موجب الزام من و فرزندم به پذیرش سکونت مشترک با ایشان شود؟ با توجه به ترک طولانی‌مدت منزل اختلاف شدید خانوادگی و نگرانی از بروز تنش چه اقدامات قانونی برای حفظ وضعیت سکونت فعلی و پیگیری حقوق خود و فرزندم پیشنهاد می‌شود