باسلام و احترام در سال 89 قرار بود دولت برای کشاورزان چاه احداث نماید، لذا جهت عبور تجهیزات حفاری، دهیارو شورای وقت، از وی جهت عبور تجهیزات از زمینش، برای یکبار اذن عبور را مطالبه نموده و او نیز بدون رضایت سایر شرکایش، اذن عبور شفاهی داده که احتمالا مصداق فضولی نیز میباشد. از قضا پروژه چاه با شکست مواجه شده ولیکن خواهان فعلی از آن مسیر به عنوان مسیر عبور سواستفاده و عبور مینماید،.... که پس از آن بارها از سوی خوانده و شرکا نسبت به عبور وی به ایشان و دهیاری اعلام مخالفت گردیده. اکنون خواهان با طرح دعوا مبنی بر رفع ممانعت از راه عبور زمین کشاورزی، مدعی حق عبور از زمین خوانده شده که: "....دادگاه به استناد تحقیقات محلی توسط پاسگاه و شهادت شهود مبنی بر وجود راه 15 ساله، نظریه کارشناسی مبنی بر وجود راه عبور مستمر از سال 1391، دادگاه با توجه به اینکه خوانده راساً حق بستن راه را نداشته، حکم به محکومیت وی مبنی بر رفع ممانعت از مسیر عبور خواهان صادر نموده..." ، و پرونده در مرحله مهلت تجدیدنظرخواهیه. و از طرفی دهیار وقت و بسیاری از اهالی شاهد مراتب فوق (اذن عبور و سو استفاده خواهان) هستند. حالا سوال اینه که؛ اگر محکوم علیه، در دادگاه تجدیدنظر مدعی اذنی بودن ارتفاق بشه و شهادت و اقرار نامه محضری شهود رو ضمیمه تجدیدنظرخواهیش کنه. استراتژی درستی در راستای نقض رای بدویه؟ و یا اینکه در صورت قطعی شدن محکومیت به رفع ممانعت از حق، این حکم به معنای اثبات قطعی حق عبور خواهانه؟ اگر خیر، آیا خوانده میتونه دعوی خلع ید و یا رجوع از اذن و یا هر دعوی در جهت منع عبور به طرفیت خواهان فعلی طرح کنه؟ ممنونم از تیم خوب دادراه