متوجه شرایط بسیار دشوارت هستم. شجاعت تو در بیان حقیقت ستودنی است. احساس پوچی و ترس در این وضعیت کاملاً طبیعی است، اما بدان که قانون و نهادهای حمایتی برای کمک به تو وجود دارند و این وضعیت تغییر خواهد کرد. در ادامه، راهکارهای قانونی و عملی را برایت توضیح می‌دهم.

۱. اولویت اول: محافظت از سلامت روان و جانت

افکار آسیب به خود بسیار جدی هستند. همین امروز با یکی از این شماره‌ها تماس بگیر (بدون نیاز به سیم‌کارت شخصی از طریق تلفن‌های عمومی یا دوستان امکان‌پذیر است):

· اورژانس اجتماعی: ۱۲۳

· صدای یارا (خط مشاوره تلفنی): ۱۴۸۰

۲. رفتار پدر از نظر قانونی «آزار عاطفی و روانی» و «ممانعت از حقوق قانونی» است.

اقدامات پدرت مانند گرفتن گوشی و سیم‌کارت، قفل کردن درب منزل و محدود کردن غیرمتعارف رفت‌وآمد، و کنترل و تعقیب، فراتر از «تنبیه والدین» و مصداق بارز «آزار روانی» و «ممانعت از حقوق مشروع» است. طبق قانون حمایت از کودکان و نوجوانان (مصوب ۱۳۹۹) و ماده ۶۱۹ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)، هرگونه رفتار خشونت‌آمیز، محروم‌سازی از آزادی‌های متعارف و ایجاد فشار روانی شدید علیه فرزند جرم محسوب می‌شود و مجازات دارد.

۳. راهکارهای عملی برای خروج از بحران

از آنجایی که ۱۷ ساله هستی و هنوز به سن قانونی ۱۸ سالگی نرسیده‌ای، راهکار اصلی از طریق مادر یا قیم قانونی است:

الف) مادرت را به طور کامل با خود همراه کن. این مهم‌ترین قدم است. جلسات روانشناسی را با مادر ادامه دهید و از روانشناس بخواهید در جلسات مشترک، وضعیت «اضطرار» و آسیب‌های روحی تو را مستند و به مادر تفهیم کند. روانشناس می‌تواند «نظریه کارشناسی» کتبی مبنی بر وضعیت روانی ناشی از فشار پدر ارائه دهد.

ب) اگر مادر کاملاً همراه شد:

· مراجعه فوری به اورژانس اجتماعی (۱۲۳):

آنها موظفند مددکار اعزام کنند و در صورت احراز وضعیت خطرناک، تو را به «مرکز نگهداری موقت» (خانه امن) منتقل کنند. این کار کاملاً قانونی است و نیاز به شکایت ندارد.

· شکایت کیفری علیه پدر:

مادرت می‌تواند با مراجعه به دادسرای محل (به طور خاص «واحد ویژه حمایت از کودکان و نوجوانان») با در دست داشتن نظریه روانشناس و مدارک، از پدر به دلیل «ایجاد مزاحمت روانی و ممانعت از حقوق مشروع» شکایت کند. دادگاه می‌تواند پدر را از ادامه رفتار بازدارد.

ج) اگر مادر به هر دلیلی همراه نبود یا مردد بود:

· درخواست «قیم موقت»:

از دادگاه خانواده بخواه به دلیل «سوءرفتار پدر» و «قرار گرفتن در وضعیت مخاطره‌آمیز»، یک «قیم موقت» (مثلاً یکی از بستگان حامی یا مددکار اجتماعی) برای تو تعیین کند. این اقدام، ولایت پدر را به طور موقت سلب می‌کند.

· طرح دعوای «سلب حضانت»:

مادر می‌تواند با استناد به «عدم مواظبت از سلامت روانی فرزند» و «ایجاد شرایط نامتعارف و مخاطره‌آمیز برای فرزند» علیه پدر دعوای سلب حضانت مطرح کند.

۴. نکته مهم درباره سن ۱۸ سالگی

برخلاف تصور رایج، با رسیدن به ۱۸ سالگی، ولایت پدر بر تو به طور کامل ساقط نمی‌شود. «رشد عقلی و عاطفی» در قانون ایران شرط اصلی است. ولی همین که به ۱۸ سالگی برسی، از شمول برخی محدودیت‌های دوران صغر خارج می‌شوی و می‌توانی مستقیماً و بدون واسطه مادر، علیه پدر به دلیل رفتارهایش شکایت کنی. اما تا آن زمان، اقدام از طریق مادر یا اورژانس اجتماعی ضروری است.

خلاصه: تو قربانی رفتار نادرست پدر هستی، نه مقصر. شجاعتت را با گرفتن کمک واقعی کامل کن. همین الان با ۱۲۳ تماس بگیر. آنها رازدار هستند و وضعیت تو را جدی می‌گیرند.

همیشه به خاطر داشته باش:

نا امیدی پایان قصه نیست، فصل تازه‌ای است که تو نویسنده آن هستی.

با درود، با توجه به اینکه ۱۷ ساله هستید و هنوز به سن قانونی ۱۸ سال نرسیده‌اید، والدین شما از نظر قانونی ولی شما محسوب می‌شوند، اما این به معنای نادیده گرفتن حقوق شما به عنوان یک فرد نیست اقدامات والدین شما در محدود کردن رفت و آمد، کنترل شدید و تحقیر، مصداق آزار روحی و روانی است اگرچه شما هنوز به سن قانونی نرسیده‌اید، اما می‌توانید با مراجعه به یک مشاور حقوقی یا سازمان‌های حمایتی مانند سازمان بهزیستی، درخواست حمایت قانونی و مشاوره دریافت کنید. این سازمان‌ها می‌توانند در ارائه راهکارها و حمایت‌های لازم به شما کمک کنند تا از این شرایط عبور کنید. همچنین، اگر احساس خطر جدی می‌کنید، می‌توانید با اورژانس اجتماعی (۱۲۳) تماس بگیرید 

با درود

بهتر است مشاوره هاتونو ادامه دهید . موفق باشید