وفق مواد 276 و 291 قانون امور حسبی، قانونگذار انواع وصیت‌ها را احصاء و اعلام نموده است که وصیت شفاهی در عداد وصیت‌های معتبر درج شده است؛ لیکن این بدان معنا نیست که با ادله اثباتی چون شهادت شهود، نتوان وجود وصیت شفاهی را اثبات کرد؛ به علاوه نظریه شماره 2639 مورخ 67/8/4 درج شده، ناظر بر محدود نمودن اعتبار وصیت‌نامه ابرازی به مدت 3 ماه مندرج در ماده 294 قانون امور حسبی است که این قسمت از ماده مرقوم را خلاف موازین شرعی تشخیص داده است و قابل تسری به بطلان یا عدم پذیرش وصیت شفاهی که از طرق شرعی و با شهادت شهود به اثبات می‌رسد، نمی‌باشد؛ گرچه رسول گرامی اسلام به وجود وصیت کتبی تاکید فرموده‌اند. «ما یَنبَغی لامرئٍ مُسلمٍ ان یَبِیتَ لَیلَهً إلاّ و وَصیَّتُهُ تَحتَ راسِهِ» اما نافی وصیت شفاهی که با ادله اثباتی چون شهادت شهود به اثبات می‌رسد، نمی‌باشد.

نیاز به اثبات دارد

وصیت شفاهی با اوصاف فوق، فاقد ارزش قانونی ست