با سلام و احترام بنده چند وقت پیش یک سوالی پرسیدم در مورد اینکه اگر گروه و جامعه ای فردی را اذیت و آزار کرده باشند، آبرو و حیثیت و اعتبار او را لکه دار کرده باشند، و باعث شوند طرف ده سال قرص اعصاب مصرف کند و بعد دچار بیماری سرطان شود و در پیامی به آن گروه بد و بیراه بگوید. ( مثلا بگوید شماها بویی از انسانیت و شرافت نبردید امیدوارم این اتفاق برای مادر و خواهر خودتان بیفتد ) چه حکمی دارد. وکلای گرامی فرمودند که تحت هر شرایطی فرد توهین کرده و متهم است. سوالی که برایم ایجاد شده این است که آیا این قانون در تضاد با قرآن سوره نساء آیه 148 نیست؟ در این آیه خداوند ناسزاگویی را نهی کرده مگر برای کسی که به او ظلم شده. چطور وقتی که گروه و جامعه ای تمام زندگی مرا نابود کرده اند باز هم من متهم هستم؟! پس من کجا باید حقم را بگیرم؟! چند سال پیش وقتی این اتفاقات افتاده بود از یک وکیل پرسیدم می توانم شکایت کنم وکیل گفت شکایت هم کنی فایده ای ندارد و خدا برایت جبران می کند. من هم مدرک مکتوب از اون افراد ندارم که با کم کاری شان آینده مرا خراب کرده اند. تنها چیزی که باعث می شد کمی از پرخاشگری ام کم شود این بود که حداقل بدوبیراه بگویم و نفرین کنم و آبروشونو ببرم. چرا باز هم من متهمم؟! آن ها راست راست راه می روند و هیچ مجازاتی نشدند. تازه با کمال وقاحت می گویند شکایت می کنیم. من واقعا حقی ندارم؟!