با درود بی کران به مردمان سرزمین ایران با توجه به اینکه حدود 16 ماه از ترک منزل همسرم در غیاب بنده می‌گذشت و در زمانی که هر دوی ما در دادگاه جهت پیگیری اعسار از پرداخت مهریه،حاضر شدیم تا هر کس ادله خود را ارائه دهیم.. همسرم مرا به سمت خودش راهنمایی کرد و پشت در اتاق قاضی نشستیم..و همسرم با تمام مهر و محبت خاصی که الان که به یاد می آورم حسابی شرمنده او میشوم... و به خاطر سختی ها و اذیت هایی که به او کردم و همیشه افسوس میخورم، و تعمدا این جملات را نوشتم که به عرض برسانم، تمام شیرزنان سرزمین ما، با آنکه شاغل و بسیار فعال در خانه داری بود و جز فشار روحی که از کتک زدن بدتر است به او ندادم، باز هم پشت در اتاق قاضی، 170 سکه از مهریه خود را بخشید و با دریافت هر 24 ماهی تنها یک ربع سکه برای اینکه فقط در مخارج زندگی نماند.. رضایت داد. بی صبرانه منتظر بازگشتش به خانه هستم... اگر چه او تا الان هم همه وظایف همسری، شریک زندگی بودن، همکار بودن، و همینطور کارمند شوهر بودن و در اداره خانه چنان کدبانو و با طراوت، که باعث شد در حین ارائه اظهارنامه اینچنین احساساتی بشوم.. و روح و جسم و اندیشه شیرزنان بی نظیر سرزمینمان را ستایش میکنم... ممنون که به صحبت های من حقیر بها دادید... سپاس