سلام بنده دختری مجرد 30 ساله هستم که 3 سال هست با مردی که متاهل هست صیغه شدم متاسفانه یک سال پیش متوجه شدم باردارم و بنا به دلایلی دیر شده بود برای از بین بردنش و ‌روح در بدن جنین دمیده شده بود و عرفا و شرعا و دلاً به خودم اجازه چنین کاری ندادم با توافق همسر و باتوجه به فشارهای فکری زیادی که درون‌ من بود به دلیل فشار بالای من بچه 6 ماهه دنیا اومد و همسر در بیمارستان رضایت نامه و امضا کرد و حواسش به همه چیز بود ولی بعد مدتی همسرم به همسر اولشون توی دعوایی منو عنوان کردند و ماه ها دعوا بود که ایشون با درخواست پدرشون البته خودشون هم رضایت داشتند با شرطو شروط همسر اول دوباره زندگی را از سر گرفتند و پیش خانواده خود عنوان کردند که از من جدا شدند ولی برای من خانه ای اجازه کردند و با خانواده من صحبت کردند که مشکلی نیست فقط همسر اولم متوجه نشود حتی برای گرفتن شناسنامه بچه هم باهم رفتیم و اسم‌ بچه در شناسنامه هر دو ثبت شد ولی مادری که اسم همسر تو شناسنامه اش نیست فقط اسم بچه هست تو این مملکت چجوری سربلند کنه؟ بنده هم با توجه به مشکلات و فشارهای روانی زیاد غرورم را زیر پا گذاشتم و هرچه گفت و نگفت گفتم باشه روزم و شبم فقط اشک ریختن شده که چنین شرایطی شامل حال من شده ! همسر ایشون بیان کرد که شوهرم باقی مانده صیغه را بخشیده در صورتیکه 3 ماه از صیغه ما از الان به بعد باقی مانده ، ایا باطل شده؟ و اینکه من چجوری میتونم ایشون رو به ثبت ازدواج موقتمون اجبار کنم ؟ الان بچه من نه ماه و‌ 20 روزشه ! یعنی منی که شرعا بچه دار شدم قانون این رو ‌لایق من میدونه؟ حتی تو ‌صیغه نامه یجاش خوندم هر زمان از طرف هر یک قابل فسخ هست ؟ این دیگه چی بوده اخه ؟؟ بزرگ کردنش به تنهایی و ‌روح و روان داغونم و استرس نگرفتن بچه تو هفت سالگی بس نیست این بی ابرویی هست که اسم همسر و قید نمیکنند تو پرانتز عنوان کنم ایشون وکیل پایه یک دادگستری هستند