سوالم اینه که قانون برای این‌که بازی ذیل را برای افراد خاطی ممکن نسازد چه تمهیدی اندیشیده است؟ «اگر زورم رسید برنده می‌شوم، اگر زورم نرسید چیزی نمی‌بازم» به‌عنوان یک نمونه‌ی واقعی: خواهرم بیش از یک سال است که یک طبقه از ساختمان دو طبقه‌ای که دو سال پیش اجاره کرده، برخلاف یکی از بندهای قرارداد اجاره به شخص ثالث اجاره داده است. آن شخص نه تنها 5 ماه است که اجاره را نمی‌پردازد، دو سگ به خانه آورده که ماه‌هاست صدایشان و فضولاتشان مایه‌ی آزردگی خواهرم است. علاوه بر این او حیات مشاع خانه را قروقگاه خود کرده است. وقتی خواهرم یا مهمانانش از حیاط می‌گذرند او عمداً دربِ منزل خود را باز می‌کنند، تا سگ‌های بی‌ادبشان به دست و پای او و مهمانانش بپیچیند؛ تا آنها را اذیت کنند بلکه بترسانند و حق ترددشان را از آن‌ها سلب کنند. خواهرم تا کنون به‌دلایلی که اشتباه بوده است از او شکایت نکرده است. اینهمه آزار و اذیت این شخص چگونه جبران می‌شود؟ چگونه قانون هزینه‌ی تکرار چنین رفتارهایی را برای چنین اشخاصی بالا می‌برد؟ به‌عبارت دیگر آیا این‌که قانوناً می‌توان باعث توقف چنین رفتارهایی شد کافی است؟ آن شخص می‌تواند هر جا لااقل تا زمانی‌ که قانون او را متوقف نکرده است به رفتارهای خود ادامه دهد،‌ و پیش از این‌که متوقف شود، بسیارانی را بیازارد. آیا می‌شود از چنین شخصی غرامت مطالبه کرد؟