سلام و خسته نباشید. من 33 سالمه.و در سن 6 سالگی به طور اتفاقی و ناگهانی لکنت زبان گرفتم.از ان زمان به بعد خانواده من یعنی خواهر برادر پدر و مادرم منو مسخره می کردند و منو اذیت می کردند و منو می زدند.حتی با کوچک ترین اشتباهم منو جوری می زدند که تا چند روز ناراحت و گریه می کردم.طوری شد که من اصلا روحیه ادامه زندگی نداشتم.ولی با رفتن به یک دکتر روانپزشک و خوردن داروهای آرام بخش به خودم روحیه دادم و نزاشتم روحیه ام خراب تر شود.در سن 20 سالگی چند بار قصد خودکشی داشتم.چون لکنت زبانم خوب نشده بود.چون از نگاه های مردم و حرف های لفظی خانواده ام خسته شده بودم ولی با خودم و خانواده ام کنار آمدم.با اسرار خودم و با بدبختی و اذیت ازار در سن 27 سالگی ازدواج کردم و حال که 33 سالمه یه دختر زیبا دارم.ولی بازم لکنت زبان دارم.و خانواده من بعضی وقت ها بازم منو مورد مسخره و اذیت و ازار لفظی می کنند.طوری بود که پدرم وقتی در حال مرگ بود بازم با مسخره کردن من جان داد.انگار من یه مهره بد شانس بودم.الان هم با خواهرانم و برادرانم قطع رابطه هستم.چون اینجوری خیلی راحت ترم.چون با کنایه به همسرم داشتند زندگی منو نابود می کردند. شاید دلیل خوب نشدن لکنت زبانم همین اذیت و ازار لفظی ای باشد که از کودکی با من داشتند.از کودکی دوستام و دیگران منو درک می کردند و منو مسخره نمی کردند.ولی خانواده ام منو مسخره می کردند و منو می زدند.از کودکی خیلی استرس می گرفتم.شاید روز و شبی نبود که قلب من تند نمی زد به خاطر این که یه وقت به من حرف بد و منو مسخره نکنند.من از دوران کودکی همیشه یه وسیله برای اذیت و ازار به من بودم. حال سوالم اینه که آیا من می توانم از همه اعضا خانواده و مادرم شکایت کنم و این ناراحتی و کینه ای که 27 سال در جیگر من هست را رفع کنم.و انها را محاکمه کنم. و اینکه آیا من می توانم اسم فامیلی را تغییر دهم. نام و خانوادگی من ............ است.می خواهم تغییر بدم به .............چون وقتی فامیلی خودم رو می شنوم همه اذیت و ازاری که به من شده جلوی به ذهنم میاید و حس بدی بهم دست می ده. ممنون.