سلام.خیر، شرط تنصیف دارایی که معمولاً در سند رسمی ازدواج درج می‌شود، فقط نسبت به دارایی‌های مرد اعمال می‌شود، نه دارایی‌های زن.

به طور مشخص:

• اگر مرد متقاضی طلاق باشد و طلاق ناشی از تخلف زن از وظایف همسری یا سوءرفتار او نباشد، دادگاه می‌تواند تا نصف دارایی‌هایی را که مرد پس از ازدواج به دست آورده به زن منتقل کند.
• این شرط هیچ حقی برای مرد نسبت به اموال زن ایجاد نمی‌کند. بنابراین اگر خانم ۸۰ درصد ثمن خرید خانه را پرداخت کند، مرد به استناد شرط تنصیف نمی‌تواند ادعای نصف آن را داشته باشد.

برای خرید خانه

اگر واقعاً ۸۰ درصد سرمایه را خانم و ۲۰ درصد را آقا تأمین می‌کنند، بهترین راه این است که سند مالکیت نیز به همان نسبت تنظیم شود؛ مثلاً:

• ۵ دانگ و ۲۴ صدم به نام خانم (معادل ۸۰ درصد)
• ۱ دانگ و ۲۶ صدم به نام آقا (معادل ۲۰ درصد)

یا هر نسبت دقیق دیگری که مطابق آورده مالی طرفین باشد.

این کار از بروز اختلافات بعدی جلوگیری می‌کند و در صورت جدایی یا فروش ملک، سهم هر یک روشن خواهد بود.

بنابراین پاسخ سؤال شما این است که:

• حق تنصیف شامل اموال خانم نمی‌شود.
• اما اگر خانه را به صورت مشاع و مساوی (۵۰-۵۰) به نام هر دو ثبت کنید، هر یک مالک همان سهم مندرج در سند خواهند بود، حتی اگر یکی از طرفین پول بیشتری پرداخت کرده باشد؛ مگر اینکه خلاف آن در قرارداد یا سند رسمی تصریح شده باشد.
•  

سلام وقت بخیر 

حق تنصیف اصولا فقط برای اموال آقاست نه اموال خانم

یعنی اگر شرط در عقدنامه باشد و طلاق به دلیل تخلف یا تقصیر مرد باشد تا نصف دارایی به دست آمده بعد از ازدواج میتواند به زن برسد

اموال خود خانم شامل این شرط نمیشود مگر اینکه توافق جداگانه ای کرده باشید

درود پرسشگر ارجمند مستفاد از بند الف از شرایط ضمن عقد نکاح خارج لازم (هر گاه طلاق به درخواست زوجه نباشد و طبق تشخیص دادگاه تقاضای طلاق ناشی از تخلف زن از وظایف همسری یا سوء رفتار وی نبوده، زوج موظف است تا نصف دارایی موجود خود را که در ایّام زناشویی با او به دست آورده یا معادل آن را طبق نظر دادگاه بلاعوض به زوجه منتقل کند) آن است که تعلق حق زوجه نسبت به دارایی زوج، اولاً: تمام نصف دارایی نیست؛ بلکه تا نصف دارایی است و تشخیص آن که چه مقدار متناسب با وضعیت مالی و امکانات زوج است با نظر دادگاه است ثانیاً: مربوط به دارایی زوج که در ایّام زندگی مشترک با زوجه به دست آورده، می‌باشد ولیکن شامل دارایی را که قبل از ازدواج به دست آورده نمی‌شود و نیز دارایی که از طریق ارث به دست وی آمده ولو در زمان زندگی مشترک باشد و حقی برای زوجه به آنها تعلق نمی‌گیرد و ثالثاً: تعلق حق زوجه نسبت به اموال به دست آمده در ایّام زناشویی نیز مربوط به اموالی است که در هنگام طلاق موجود باشد؛ ولیکن اگر اموالی در ایّام زندگی مشترک به دست آورده و مدتی قبل از مطرح شدن طلاق آنها را فروخته و موجود نیست، حق زوجه به آنها نیز تعلق نمی‌گیرد؛ مگر اینکه احراز شرعی شود که جهت فرار از تعلّق حق زوجه می‌باشد...

با توجه به حق تنصیف در عقدنامه، این حق به اموال هر دو طرف (زن و مرد) تعلق می‌گیرد.