باسلام پرسشگر ارجمند ترکیب «السنخیه تواجب الاقتران» در متون فلسفه و حکمت به اصل «سنخیت علت و معلول» اشاره دارد یعنی هر موجودی تنها با چیزی که از جنس و سنخ خودش است قابلیت پیوند و صدور یا ارتباط تکوینی دارد و اقتران نیز به معنای همراهی و اتصال است بنابراین مفهوم کلی این عبارت این است که «تناسب ذاتی میان دو چیز موجب امکان ارتباط و همراهی آنها می‌شود» و در حکمت برای تبیین رابطه علت و معلول به کار می‌رود پرسش اساسی این است که آیا این اصطلاح را در متن فلسفی خوانده‌اید یا در بحث کلامی و عرفانی که معنا دقیق‌تر آن متفاوت می‌شود

یعنی هر نوع ارتباط، تأثیر یا همراهی میان دو چیز، نیازمند نوعی تناسب و هم‌سنخی میان آن‌هاست.