درودبه تمامی انسانهای دردآشناومردمی... آیادر این دیار فریادرسی هست؟ چراصدای یکسری افرادفداکاروازجان گذشته مدافعان کشوربه گوش هیچ مسولی نمیرسد؟واقعاًمسولین مربوطه ناشنوا...ونابیناهستند؟ 37سال ازپایان جنگ گذشت...رزمنده وایثارگراون دوران اکثریت زیرخاک هستندوتعدادکمی هم که زنده اند،مردگانی متحرک هستندباسوغاتی که ازدوران جنگ باخودبه همراه دارند الان پابه سن پیری گذاشته وعوارض ناشی ازجنگ دیوانه ی بیش نیستند... شوهرمن 15ساله که دیگرتوان انجام کارهای خودرانیزندارد.جانبازیش توسط کمسیون بدوی وکمسیون عالی احرازوتائیدشده... متاسفانه چندین ساله که مدت حضوردرمنطقه5ماه وچندروزهست قبول نمیکنند،مرغشان یک پادارد. واردجزئیات نمیشوم خداراشاهدمیگیرم دیگراعصابم نمیکشدکه توضیح بدهم.چندین بارهمچین نامه هایی نوشتم ولی اینگارکسی نه میبیندونه میشنود. ارنباط ماهم بامسولین یکطرفه است. عدم توان جسمانی ومالی باعث شده هیچ ارگانی نتوانیم برویم. من ودختر10ساله ام هم روانی شدیم وهم سوتغذیه ... به فریادمان برسید. ازطرف همسرودخترجانبازجنگ تحمیلی که جرات نداریم باصدای بلندحرف بزنیم. همیشه ازاینکه توی سرش صدای کشیده شدن آهن روی آسفالت وصدای سنج و...رنج میبرد. تقاضای رسیدگی وکمک