سلام و درود. در دعاوی حضانت و ملاقات، دستور موقت ابزاری است که قاضی برای حفظ حقوق فوری طفل صادر می‌کند؛ یعنی بدون ورود به ماهیت دعوا، برای مدت کوتاه و اضطراری تصمیم می‌گیرد. اینکه کودک دوساله شیرخوار برای ۴۸ ساعت به پدر تحویل داده شده، از نظر قانونی می‌تواند در قالب دستور موقت صحیح باشد، چون قاضی اختیار دارد برای حفظ مصلحت طفل چنین تصمیمی بگیرد. اما این دستور موقت ذاتاً موقتی و محدود است و فقط تا زمان رسیدگی اصلی اعتبار دارد؛ تمدید آن هم تنها در صورتی ممکن است که دادگاه تشخیص دهد ادامه آن به مصلحت کودک است و درخواست تمدید از سوی ذی‌نفع مطرح شود. بنابراین اصل صدور دستور درست بوده، ولی ادامه یا تمدید آن وابسته به نظر دادگاه و ارزیابی مصلحت طفل است و به‌طور خودکار قابل تمدید نیست.

مصلحت کودک: در هر تصمیمی که دادگاه می‌گیرد، باید مصلحت کودک در اولویت باشد.

حقوق هر دو والدین: باید به حقوق هر دو والدین احترام گذاشته شود، اما همیشه تصمیم دادگاه به نفع کودک خواهد بود.