بر اساس قوانین جاری در ایران، داشتن اختلالات روانی از جمله اختلال شخصیت مرزی به‌طور خودکار مانعی برای صدور گذرنامه یا خروج از کشور نیست. صدور گذرنامه و اجازه خروج از کشور عمدتاً به شرایط قضایی و قانونی فرد، مانند محکومیت‌های کیفری یا مسائل مدنی و حقوقی بستگی دارد. در رابطه با نیاز به قیم، بر اساس ماده ۱۲۰۷ قانون مدنی، افرادی که به لحاظ عقل و توانایی تصمیم‌گیری نیاز به قیم دارند، برای انجام امور قانونی نیازمند تأیید قیم هستند. اگر دادگاه تشخیص دهد که فردی با اختلال روانی نیاز به قیم دارد، این امر ممکن است شامل امور مربوط به خروج از کشور نیز شود. با این حال، هر مورد باید به صورت مستقل بررسی شود و صرفاً اختلال شخصیت مرزی به‌خودی‌خود دلیلی بر نیازمندی به قیم نیست.