آیا وکیل میتواند در زمینه کمیسیون پزشکی (پرونده پزشکی) یا درباره شرایط من کمکی بکند؟ کمیسیون پزشکی اعصاب و روان من در شهرستان خودمون برگزار شد من هم حاضر شدم و استرس داشتم، موقع وارد شدن به اتاق کلا ذهنیتم عوض شد و کمیسیون چیزی نبود که من انتظار داشتم باشد، از همه میپرسند «تو چته؟ اسمت چیه؟» با یک لحن خشن و اینکه انگار هیچ احساسی ندارند. منم اصلا نتونستم حرف بزنم و احساس گریه نگذاشت چیزی بگم و درون خودم میدونستم که اینها اصلا تخصص یا سواد در این زمینه ندارند. دو تا پزشک عمومی بودند و رئیس نظام وظیفه انگار اونجا بود. فقط یه تعداد حدس زدند بعد به ما گفتند بریم و چند ساعت دیگه برگردیم. بعد به ما گفتند که بعد از یکماه یا کارت معافیت دائم من صادر خواهد شد، یا برای معاینه دوباره من باید مراجعه کنم. که دقیقا بعد از یکماه زنگ زد گفت «پرونده شما به استان دیگه ای فرستاده شده.» ما رفتیم اونجا، یه دستبند کاغذی به من زدند و من هم هی میگفتم که من نمیتونم تحمل کنم این کاغذ رو روی دستم به مدت یک ماه... . چند روز بعد دوباره کمیسیون برای من تشکیل شد من وارد بیمارستان شدم و دیدم یه پیر مرد نشسته توی یه اتاق، منم فکر کردم این خودش مشکل روانی داره که مراجعه کرده، بعدا که وارد اتاق شدم و منتظر بودم، دستم و بدنم داشت دوباره میلرزید، وقتی دیدند، گفتند بیا تو رو زودتر معاینه کنیم، تو نمیتونی بشینی، بعد دیدم اصلا این پیرمرد، پزشک مسئول هست توی کمیسیون. بین همه و غریبه ها از من انتظار داشتند حرف بزنم منم دوباره نتونستم حرف بزنم چون احساس گریه نمیذاشت. بعد این پیر مرد با نهایت آرامش گفت اگر دربرابر حرف زدن مقاومت بکنی از دست ما کاری بر نمیاد. بعد هم به من گفت اگه معافیت دائم میخوای برو بستری شو. و توی کاغذ نوشت «جهت تشخیص نیاز به بستری توی بیمارستان روانپزشکی هست.» من میخواستم برم بستری بشم ولی کادر روانپزشکی به من میگفت که پیشنهاد نمیکنند من بستری بشم و من مثل بقیه نیستم که بستری بشم. به من گفتند برو بخش بستری ها رو ببین منم رفتم دیدم، و عین زندان بود. بازم احساس کردم که میتونم بستری بشم به شرطی که تنها یه جایی باشم و با بقیه ارتباطی نداشته باشم و همین در حقیقت مشکل اعصاب و روان من بود که در کمیسیون هم گفتیم. ولی بیمارستان گفت که همچین جای انفرادی برای من وجود ندارد و اینکه وقتی اینجا میزنند چشم همدیگر رو درمیارند اون موقع میندازیم یه نفر رو توی انفرادی. هر اتاق اونجا 20 تا 40 نفر انسان با همدیگه میخوابند و اینکه امنیت برای من تضمینی نیست و اگر من بستری بشم سلامت خودم به خطر می افته و اینکه هر پزشکی که توصیه به بستری میکنه برای من قطعا هیچ سوادی نداره. این شخص، توی کمیسیون اصلا نخواست مدارک پزشکی من رو ببینه که من نسخه های مختلف پزشک ها رو داشتم در بین مدارک که نوشته بودند مشکل من چیه. امروز خواستم شکایت ثبت کنم درباره نظر کمیسیون پزشکی به من گفتند که پرونده پزشکی ما عودت داده شده و باید با رئیس نظام وظیفه حرف بزنیم. اگر برای من هزار بار دیگه کمیسیون تشکیل بدند با این شرایط قبلی، بازم من نمیتونم حرف بزنم. آیا وکیل نمیتواند کمکی بکند؟ مثلا از طرف من حرف بزنه یا کاری بکنه؟ من نمیتونم قبول کنم که بستری بشم و حق آزادی رو از خودم سلب بکنم و زندانی بشم توی جایی که اصلا نمیذارند بری بیرون حداقل طبیعت رو ببینی یا حتی معاینه حرفه ای بکنند جهت تشخیص. من فقط توی یک حالت میتونم با آرامش حرف بزنم و اونم اینه که پزشک مربوطه و من باید تنها حرف بزنیم توی کمیسیون تا من تمرکز بکنم و پزشک باید مثل آدم حرف بزنه با من، نه مثل یه شخصی که انگار با سوادترین شخص توی کره خاکی هست و حرف حق همون هست که ایشون میزنه. توی خود بیمارستان روانپزشکی به من گفتند که بی سواد ترین پزشک استان توی کمیسیون پزشکی شما حضور داشته بوده. ببینید بالاخره توی آیین نامه نوشتند یه تعداد بیماری روانی هست که امکان دریافت معافیت دائم برای این اشخاص هست و برای من 3 تا متخصص نوشته اسکیزوئید و سایر بیماری های روانی (استرس و افسردگی و بدبینی شدید). وقتی مشکل من انزوا هست من چطوری برم توی یه اتاق بین 40 نفر زندانی بشم که امنیت هم نداره؟ اینا میخواند من رو ول بکنند و هیچ تشخیصی یا تستی از من نگیرند. پزشک موجود در کمیسیون پزشکی داشت مثل حیوان با من برخورد میکرد. گفت لباست رو دربیار بعد دستم رو اینور اونور کرد انگار داره به یه محصول یا کالا یا یک حیوان نگاه میکنه. بعد هم گفت «این آدم سالم رو ببرید درمانش کنید!»