بادرود، پرسشگر ارجمند،
در این وضعیت حقوقی، بر اساس اصول و قواعد حاکم بر خانواده و ارکان حقوق مدنی و کیفری، ترک منزل مشترک توسط همسر و بردن فرزندان به منزل پدر، به عنوان ترک انفاق و تخلف از وظایف زوجیت تلقی میگردد، که در قالب انحراف از وظایف قانونی و شرعی محسوب میشود. در این فرض، بر فرض خروج و عدم نگهداری و حمایت از طفل و ترک وظایف، قانون دفاع از حقوق کودک و حقوق خانواده، به شدت بر ممانعت از تضییع حقوق طفل تأکید دارد، و برخلاف رایج فرضیات، انتقال نفقه به نفع هر یک از طرفین در مراحل دادگاه، منوط به اثبات عدم توانایی طرف مقابل یا اتمام وظایف قانونی و شرعی است، لذا شکایت نفقه در چنین شرایطی، بیشتر در معرض رد قرار میگیرد، زیرا حضور یا عدم حضور در کنار طفل و نگهداری و مراقبت نقش مستقیمی در مقدار و مبلغ نفقه ایفا میکند. همچنین، در صورت اثبات ترک وظایف همسری و بیتوجهی به حقوق شرعی و قانونی کودک، دادگاه ممکن است در مسیر اتخاذ تصمیم مناسب برای حفظ حقوق طفل و حمایت از او، اقدام به تعیین تکلیف نفقه بر اساس استطاعت متقاضی و وضعیت مالی طرف مقابل نماید، اما در حالت کلی، حضور و نگهداری طفل توسط پدر در صورت فراهم بودن شرایط، به عنوان یک وظیفه و حق قانونی مطرح است و از بقای حقوق نفقه و سایر حقوق مالی والدین در قبال طفل، مستثنی نخواهد بود، چرا که اصولاً ترک منزل و عدم نگهداری، منشأ اثر و اثر حقوقی بر حق و حقوق مالی والدین و مطالبات آنان خواهد داشت و در مجموع، اصلاح شرایط جغرافیایی و اجرای وظایف مادامالعمر والدین، نقش تعیینکننده در صدور حکم نهایی دارد.
آنچه پاسخ گفتم، در حد کلیات بود، تحلیل دقیق موضوع شما مستلزم گفتگوی طرفینی است، بنابراین شما را از مشاوره(تلفنی و حضوری) با یک وکیل متخصص بینیاز نمیکند، دقت کنید، دادگستری عرصه آزمون و خطا نیست.