بابت ضرب و جرح عمدی که شاکی پرونده بودم، دادگاه رای قطعی به دیه داد. رای دادگاه کیفری 2 اینگونه صادر شده است: در خصوص شکایت شاکی فرزند... از متشاکی فرزند... دایر بر ضرب و جرح عمدی و شکایت شاکی به اینکه با متشاکی قبلا اختلاف داشته و قرار می‌گذارند تا به همدیگر رضایت بدهند. در این راستا جهت مراجعه به ثبت اسناد سوار خودرو می‌شوند و مجددا با هم بگومگو می‌کنند و حسب اظهارات شاکی، چون متشاکی عقب خودرو نشسته بوده از فرصت استفاده کرده وی را مورد ضرب و جرح قرار داده است. علی‌ایحال شاکی جهت اثبات ادعای خود به گواهی پزشکی قانونی و یک نفر شاهد استناد نمود و علاوه بر این متشاکی در خلال اظهاراتش اجمالا به درگیری اذعان داشت ولی منکر ضرب شاکی شد. فلذا دادگاه با عنایت به وجود لوث و به درخواست شاکی قرار اتیان سوگند صادر و شاکی قسم یاد نمود ضرباتی که در گواهی پزشکی قانونی قید گردیده است توسط ضربات متشاکی به وی وارد شده است. فلذا دادگاه با توجه به شکایت شاکی و گزارش کلانتری و گواهی پزشکی قانونی و شهادت شاهد واحد و اتیان سوگند از سوی شاکی و دفاع غیرموثر متشاکی، بزهکاری مشارالیه را محرز و مسلم تشخیص و استنادا به مواد 709 و 714 از قانون مجازات اسلامی و مواد 374 و 375 و 427 و 431 و 433 از قانون آیین دادرسی کیفری حکم به محکومیت متشاکی به دیه را داده است. رای صادره حضوری و قطعی است. حال سوالم این است که با توجه به اخذ دیه و مختومه شدن پرونده و اینکه ضارب مرا واقعا کتک زده بود، اگر متشاکی با مدارکی شکایت کند و شهادت شاهد بنده را مثلا به علت کذب بودن اثبات کند و بعدا نیز با ماده 474 و یا 477 قانون آیین دادرسی کیفری اعاده دادرسی کند، با توجه به اینکه متشاکی در دادگاه در خلال اظهاراتش اجمالا به درگیری اذعان کرده ولی منکر ضرب شاکی شده است و با عنایت به وجود لوث و صدور قرار اتیان سوگند، آیا کل رای صادره دادگاه کیفری 2 در دیوان عالی نقض می‌شود یا خیر؟