سال 66 حلبچه دچار حمله شیمیایی شدم ولی تا چند سال قبل نمی‌دانستم تمام آشفتگی‌های 35سال زندگیم همان جنگ هست تمام رفتارها تمام درد و رنج چه خود کشیدم چه خانواده ام 4سال همسرم بخاطر رفتار و مصرف قرصهای روان گردان و اعصاب من در آسایشگاه روانی بستری شد دو پسری که تا گرفتن دیپلم نمره ای جز 20 را نمشناختن اما دانشگاه را بخاطر یک پدر معتاد به انواع قرص مادری که افسردگی حاد دارد رها کردن و از پدر و مادر و خانواده ام که نگویم بخاطر من چه عذابی میکشن حالا بگوید من آیا اصلا حق زندگی دارم همسرم پسرانم آنها چی آیا واقعا کسی هست کمک کند یک روز خوش ببینیم کسی هست مانند شب عملیات یکبار از سر عشق بغلم کند و بگوید خدا هست تا دلم بعد 35 سال قرص شود که دو پسرم می‌توانند به آرزوهایشان برسند ومنم ....