با سلام و احترام. عرایضی در خصوص شهرستان مظلوم مرزی آستارا داشتم. به علت قرار دادن رودخانه به عنوان مرز نصف شهر آستارا در جمهوری آذربایجان قرار گرفته و وقتی که صحبت از تهاجم فرهنگی یا تهاجم نظامی یا ورود انواع بیماری ها از اقصا و نقاط جهان به کشورمان می شود و یا صحبت از سرمایه گذاری کلان ملی در آستارا می شود ماها مرزنشینان چون در نقطه صفر مرزی قرار داریم تهاجمات فرهنگی، نظامی و برخورداری از انواع بیماری های وارداتی شامل حال ما می شود و وقتی میخواهند سرمایه گذاری کلان کنند میگویند نقطه صفر مرزی است و نمی شود به آن جا اعتبار کنیم و سرمایه ها را هدر دهیم. خواهشمندم دقت کنیم. بعد از سال ها به همت بعضی از مسئولین دلسوز و پیگیری های انجام شده کارمندان شهرستان مرزی آستارا خصوصا وزارت کشوری ها موفق شدند برای چند ماه در حقوق خودشان حق مرزی را دریافت نمایند. چند ماهی نگذشته بود که با شکایت احدی از شهروندان استان گیلان احتمالا از رشت که چرا به آستارا حق مرزی میدهید ضمن اعتراض و شکایت به دیوان، حق مرزی ما را لغو نمودند و نقطه قابل ذکر این جا است که زمانی که آستارا را خواستند مشمول دریافت حق مرزی نمایند. اکثر شهر ها و بخش های استان را که در محدوده مرز زمینی قرار نداشتند را جزء لیست شهر های مرزی وارد نمودند و این باعث شد دیگر شهر های دور از مرز از این امتیاز برخوردار نبوده و نوعی چشم و هم چشمی به وجود آمده و به یکدیگر حسادت کنند و از طرفی برای دولت بار مالی ایجاد شد. مسئله این جا است که شهرستان مرزی بندر آستارا در حالی که به مرز چسبیده و از سه مرز بین المللی آبی، خاکی و ریلی برخوردار است آیا باید به آتیش دیگران سوخت. اگر قرار باشد سراسر شمال ایران که از مرز سرزمینی برخوردار است و فاصله آنان با کشورهای شمالی کیلومترها می باشد را بیاییم با آستارا که در نقطه صفر مرزی قرار گرفته حتی نصف شهر آستارا در آن سوی مرز است با هم مقایسه کنیم منصفانه نبوده و هم نوعی بی عدالتی می باشد. خواهشمند است با توجه به محتوای معنونه و با در نظر گرفتن خدا و دید و نظری که انصاف و عدالت را الگو و هدف متعالی خود می داند، در این خصوص راهنمایی و مساعدت لازم را مبذول فرمائید مورد حاجت می باشد. با تشکر.