سلام. خودروی موصوفه، که در ید متصرفانه اینجانب و تحت مالکیت مرحوم پدرم بود، مورد سرقت واقع گشت. لیکن با تدابیر پیشگیرانه اینجانب و تعبیه سامانه مکان‌یاب (GPS)، در اسرع وقت کشف و تمامی پروتکل‌های انتظامی و آگاهی به نحو احسن به انجام رسید. هم‌اکنون، پس از تثبیت “تیک ترخیص” در کلانتری مربوطه، تنها مراجعت نهایی به دفاتر پلیس 10 جهت استرداد فیزیکی وسیله نقلیه باقی مانده است. مع‌الوصف، با وجود ارائه گواهی حصر وراثت قانونی، با کارشکنی و عدم استصوابی فاحش از سوی سایر ورثه، یعنی والدَین متوفی(پدربزرگ و مادربزرگ اینجانب)، مواجه شده‌ام. این وارثین حریص، نه تنها از استیفای سهم‌الارث مقدر خویش از ماترک پدرم اغماض ننموده‌اند، بلکه با حرص و طمعی بی‌حد و حصر و به تخاطبی مملو از استهزاء، صراحتاً اعلام عدم همکاری نموده و اذعان داشته‌اند که: «چرا ما به شما وکالت محضری تفویض نماییم؟ بل‌که شما مکلفید که به ما وکالت اعطا کنید!» لذا با وجود اسناد مثبته انحصار وراثت و تعیین سهم‌ الشرکه هر سه ذی‌نفع (شامل اینجانب، مادر متوفی و پدر متوفی)، ایشان از اعطای وکالت کاری لازم جهت ترخیص خودداری می‌ورزند و بنده را بابت صیانت و جابه‌جایی خودرویی که سال‌ها برای تحصیل آن عرق جبین ریخته‌ایم، مورد تقبیح و سرزنش قرار می‌دهند. این خودرو، در وضعیت صفر کیلومتر می باشد اکنون در پارکینگ عمومی در معرض اضمحلال تدریجی و استهلاک بی‌دلیل قرار گرفته است.شایان ذکر است که محل فوت متوفی در شهری بسیار دور از تهران واقع شده و امکان سفر بخاطر شرایط شغلی این حقیر به آنجا موجود نیست.