با سلام فرض وجود رأی قطعی معافیت دائم پزشکی حین خدمت و احراز صریح منشأ خدمتی بیماری توسط نیروی انسانی و در حالی‌که مراجع اداری علی‌رغم تکلیف ماده 30 قانون حمایت از مصدومان و معلولان نیروهای مسلح از برقراری حقوق قانونی (مستمری و حق پرستاری) خودداری کرده‌اند و آرای کیفری ناظر بر ترک فعل اداری یا منع تعقیب مقید به انجام تکلیف نیز در سوابق وجود دارد: آیا این آرای پیشین مانع ارجاع مجدد به کمیسیون‌های پزشکی در دیوان عدالت اداری می‌شود؟ آیا دیوان عدالت می‌تواند بدون ورود به تشخیص پزشکی مجدد، حکم به الزام دستگاه به اجرای قانون از تاریخ استحقاق صادر کند؟ بهترین چارچوب طرح دعوا برای اثبات ترک فعل مستمر و جلوگیری از اطاله رسیدگی چیست؟ سپاسگزارم از ارائه نظر تخصصی.