در خصوص اعتراض سازنده به رأی دادگاه بدوی به دلیل وجود شرط داوری، ابتدا باید ماهیت شرط داوری و انطباق آن با ماده ۴۵۴ و ۴۵۸ قانون آیین دادرسی مدنی (ق.آ.د.م) بررسی شود؛ اگرچه صرف ذکر نام داور بدون تعیین مهلت و قبول داوری کتبی از سوی وی ممکن است اشکالاتی داشته باشد، اما وجود شرط داوری در قرارداد، دادگاه را مکلف به ارجاع امر به داوری می‌کند مگر اینکه آن شرط به دلایل قانونی باطل یا ساقط شده باشد.

رأی تجدیدنظر در صورت احراز صحت شرط داوری و عدم رعایت آن توسط دادگاه بدوی، ممکن است به نقض رأی و صدور قرار عدم صلاحیت به شایستگی داور یا در صورت وجود سایر ایرادات قانونی، نقض و ارجاع منجر شود؛ لذا شاکی (شما) باید در مرحله تجدیدنظر با استناد به عدم تشکیل صحیح داوری، سکوت داور (ماده ۴۸۴ ق.آ.د.م در صورت عدم اعلام رأی در مهلت قانونی) و عدم تنظیم قرارداد داوری معتبر، به دفاع بپردازد.

در عمل، اگر شرط داوری طبق قانون صحیح و لازم‌الاجرا تلقی شود، دادگاه تجدیدنظر رأی را نقض کرده و قرار عدم استماع دعوا یا قرار رد دعوا صادر می‌کند تا طرفین به داور مراجعه کنند، اما عدم تعیین مهلت داوری و عدم ابلاغ رسمی به داور برای شروع داوری از نکات کلیدی برای دفاع شما در نقض شرط داوری ات.