با درود در چهارراهي با تقاطع هم عرض ولي داراي چراغ چشمك زن قرمز و زرد ، در مسير چراغ چشمك زن قرمز ، دقيقا وسط چهارراه خودوريي از سمت چپ و درمسير چراغ زرد بدون توجه و احتياط با سرعتي حدود 30 تا 40 كيلومتر بدون حتي كوچكترين ترمزي به وسط سمت چپ ماشين من برخورد كرد و خسارات زيادي ببار آورد . افسرهايي كه بعنوان كارشناس در صحنه حاضر شدند بدليل عدم رعايت حق تقدم بنده را مقصر كردند در حاليكه در ابتداي چهارراه با در نظر گرفتن فاصله زياد خودرويي كه بمن زد وارد چهارراه شدم و وسط چهاراه نيز بدليل شلوغي در لاين بعدي و لزوم ايست مجبور به حركت كند و ايست در وسط چهارراه بودم ، و تمامي كسبه و شاهدين گواهي بر اين موضوع دادند ولي افسران كارشناس صرفا بحث حق تقدم را ملاك قرار داده و اثبات توقف وسط چهارراه را صرفا از طريق دوربين امكان پذير دانستند كه در محل موجود نبود و گواهي شهود و حتي شدت ضربه و خسارت وارده را كه ناشي از عدم رعايت احتياط و سرعت زياد و بدون ترمز بود و همچنين ناحيه خسارت ديده خودرو بنده ( وسط خودرو به سمت عقب ) و همچنين موقعيت حادثه كه در وسط چهار راه بوده را از مواردي دانستند كه نه در كتاب قانون اشاره شده و نه قانونگذار به آن توجه دارد و صرفا متن عدم رعايت حق تقدم در كتاب آيينامه را ملاك كارشناسي قرار دادند .هر چند از نظر بنده اين وظيفه و تخصص كارشناس است كه شرايط را ارزيابي و بررسي كند و قطعا قانون را تفسير كند ولي نظر كارشناسان برخلاف اين ميباشد اما اگر كارشناسان محترم نسبت به اين موضوع از باب آگاهي و روشن شدن حقيقت توضيح فرمايند سپاسگذار خواهم بود شايد سندي باشد تا حقي از كسي ضايع نشود و يا از روي ناآگاهي كسي مديون نگردد. با سپاس